Jdi na obsah Jdi na menu
 


Setkávání u kaple

 
                                Setkávání u kaple
 
 
Spotkania
na wzgórzu
Ludmila Čajanová
Jan Wac
 
Věnováno památce
preláta Prof. ThDr. Josefa Scharberta
a děkana P. Ludvíka Kuse
Copyright © Mgr. Ludmila Čajanová, Jan Wac
 
„… kolegyně Čajanová pochází z takové
díry, že tam ani kostel nemají. O tom já
něco vím, protože jsem tam rok učil …“
 
RNDr. Libor Mikulenka
na Gymnáziu v Krnově 1985
 
 
 
                                                      Úvod
 
     Před dvaceti lety povstala na kopci nad Rusínem doslova z ruin
bílá stavba zářící do celého okolí - nevelká, ale působivá kaple.
Podnětem byla ušlechtilá myšlenka: odstranit plevel zášti
a nenávisti, nebo alespoň odloučenosti mezi národy, které byly
téměř padesát let od sebe odděleny oponou, ať už železnou,
pokud jde o bývalé německé rodáky, nebo „bratrskou“,
nicméně také obtížně průchodnou, ze strany polských sousedů.
Pohled z rusínského kopce se otvírá na všechny strany. Na
západě dosáhne pohled až na vrchol nejvyšší hory Jeseníků
Praděd, na jihu a na východě upoutají poutníkovo oko věže
kostelů sousedních polských obcí.
Kopec leží jen 314 m n.m. Přesto v sobě skrývá sílu, kterou
předkové nazývali genius loci - duch místa. Téměř všechny
nejdůležitější biblické události se odehrávaly na kopci. Odtud
bylo lidem sdělováno poselství, odtud poslal Ježíš před svým
vystoupením na nebesa své učedníky do celého světa. Tady
každý člověk, vyvýšen nad zemskou základnou, otvírá své
srdce. Snad právě proto se za uplynulých dvacet let stala
rusínská kaple tak oblíbeným poutním a výletním místem pro
návštěvníky z blízka i zdáli a požehnáním pro tuto krajinu.
Společná setkávání tří národů – českého, polského
a německého na pahorku nad Rusínem oslaví v roce 2013 své
20. jubileum. Tato publikace chce alespoň částečně zachytit
nitky upředené z těchto setkání a vetkané do života lidí dobré
vůle, byť i mluvících různými jazyky.
Ludmila Čajanová
 
                                                              1
 
Výstavba nové kaple v Rusíně
(podle kroniky „Výstavba kaple“)
Od roku 1816 stával na rusínském kopci, dříve zvaném
Klobouk, kostelík zasvěcený Navštívení P. Marie. Kostelík byl
dominantou zdejšího kraje těsně na hranicích s dřívějším
Pruskem (po 2. sv. válce s Polskem). Býval téměř sto padesát
let poutním místem hojně navštěvovaným jak z území
Osoblažska, tak z tehdejšího pruského Hlubčicka a mše svaté
se zde v létě konaly každý týden. Nejnavštěvovanější ovšem
byla pouť o svátku Nanebevstoupení Páně. Říkalo se jí lidově
„pouť tvarohová“ podle koláčů, které se při té příležitosti
s oblibou pekly.
V březnu 1945 byl kostel zničen dělostřeleckou palbou. Podnět
k obnově vyšel roku 1990 od preláta Josefa Scharberta,
profesora university v Mnichově, který se narodil roku 1919
v Hrozové.
Po válce roku 1946 musel svou rodnou vesnici opustit.
V Německu vystudoval, později se stal profesorem teologické
fakulty Univerzity v Mnichově. Byl mezinárodně uznáván jako
znalec Starého zákona a orientálních a biblických jazyků. Je
autorem knihy vzpomínek „Fürchte dich nicht, ich bin bei dir!“
(Neboj se, já jsem s tebou!), kde zachytil mimo jiné také
historii své rodiny a rodné obce Hrozová v době první
republiky a těsně po válce až do vysídlení roku 1946. Několik
let působil na univerzitě společně se svým kolegou Josefem
Ratzingerem, nynějším papežem Benediktem XVI.
Autobus s německými rodáky se poprvé v Rusíně a sousedních
vesnicích objevil už v roce 1985. Tehdy byl jejich pobyt ještě
ostře sledován místními policisty - příslušníky Sboru národní
bezpečnosti (SNB), kteří se velmi zajímali o to, kdo byl u koho
v domě a co tam dělal. K žádnému udání či postihu však
nedošlo.
Po pádu komunismu, o prázdninách v roce 1990, byla tato
návštěva již ohlášena oficiálně dopisem preláta Scharberta
rudoltickému faráři, kterého pro nemoc právě zastupoval
 
                                                  2
 
P. Bohumír Konečník z Bohušova. Prelát Scharbert ho požádal,
aby pozval na společnou bohoslužbu s německými rodáky také
místní obyvatele, neboť zde chtěl sloužit svou primici, i když
od jeho vysvěcení uplynula již hezká řádka let.
P. Konečník přivítal v hrozovském kostele německé rodáky
v jejich mateřském jazyce. Při této mši navrhl prelát Scharbert,
aby byla znovu postavena kaple na rusínském kopci jako
symbol smíření a slíbil finanční podporu. Svůj návrh přednesl
v českém jazyce.
Do hrozovské farnosti byl tehdy jmenován nový kněz, P. Jan
Brzobohatý, který si však ve svém pokročilém věku na takový
úkol netroufal a na daný návrh nereagoval. Proto jsem se na
začátku prázdnin 1991, zhruba rok po prelátově návštěvě,
rozhodla napsat Prof. Scharbertovi dopis s dotazem, zda jeho
nabídka stále ještě platí, neboť mne jeho návrh na stavbu nové
kaple velmi zaujal. Adresu mi zprostředkovala paní Irena
Lufflerová, jeho příbuzná, která pravidelně organizovala
zájezdy do Rusína. Představa, že by se v Rusíně mohla obnovit
zbořená kaplička, byla vlastně mým snem už od dětství.
Prof. Scharbert obratem odpověděl kladně. Společně s mým
otcem, který měl v obci určitý vliv, jsme o této možnosti
informovali tehdejšího starostu obce, pana Jana Krnáče. Poté
jsem s prelátovým dopisem navštívila krnovského děkana
P. Ludvíka Kuse. Své nadšení projevil slovy: „Kostel jsem
ještě nestavěl!“
Dne 28. července 1991 přijel do Rusína bratr preláta
Scharberta, Alfréd. Ten se osobně setkal s místním starostou,
panem Krnáčem, který přislíbil spolupráci obecního úřadu. Já
jsem dostala za úkol zajistit návrh stavebního projektu.
Dne 15. září 1991 přijel do Krnova na pozvání děkana Kuse
prelát Josef Scharbert osobně. Společně sloužili na Cvilíně
česko-německou mši. Byla to zřejmě první mše tohoto druhu.
Při té příležitosti jsem mu už mohla předložit dva návrhy
projektu, které jsme nechali zpracovat. Jeden od architekta
Stoklasy z Opavy a druhý od krnovského výtvarníka Pavla
 
                                                 3
 
Charouska. Prof. Scharbert si vybral projekt architekta
Stoklasy, neboť se podobal původní kapli a projekt se zdál být
finančně přijatelnější. Charouskův návrh totiž představoval
moderní rotundu, která by podle odhadu krnovského architekta
ing. Zillicha byla dvojnásob dražší.
Od té chvíle se děkan Kus ujal organizace výstavby a založil
stavební výbor, jehož členy byli ing. Dobroslav Janko st.,
ing. Dobroslav Janko ml. a Mgr. Ludmila Čajanová.
Stavební dozor a zajištění všech nutných stavebních podkladů
převzal ing. Dobroslav Janko st. se svým synem, Ludmila
Čajanová byla pověřena organizací finanční sbírky a vedením
korespondence s prelátem Scharbertem.
Termín vysvěcení byl stanoven na léto 1993, což se po vyřešení
mnoha problémů se zákonem o restituci a privatizaci nakonec
přece jen podařilo dodržet.
Prelát Scharbert organizoval sbírky v Německu, já jsem se
starala o propagaci a rozesílala dopisy českým obyvatelům
Rusína a okolních obcí, jak současným, tak bývalým, s prosbou
o příspěvek. Konto bylo založeno při účtu Římskokatolického
farního úřadu Krnov, kam byly všechny dary posílány
a ukládány.
Finanční sbírky vynesly v závěru částku přibližně 75 %
celkových nákladů, včetně sbírek konaných v německých
kostelech, v nichž děkan Ludvík Kus celebroval mše svaté.
O pomoc se zaplacením poslední faktury jsem požádala
tehdejšího poslance za KDU-ČSL pana Josefa Kubiše, který
zajistil účelovou dotaci prostřednictvím kulturního fondu pro
zachování kulturních památek s podporou tehdejšího přednosty
Okresního úřadu v Bruntálu Stanislava Navrátila.
29. června 1992 zemřel náhle pan Alfréd Scharbert, bratr pana
preláta, který mu byl v tomto projektu velkou oporou. Vědom
si svého chatrného zdraví, naléhal Josef Scharbert na rychlé
započetí stavby.
Práce byly zahájeny ještě na podzim roku 1992 ostravskou
firmou, která pak stavěla také rusínskou vodárnu. Napojení na
 
                                              4
 
elektřinu pro stavební práce a další technickou pomoc poskytl
majitel místní zemědělské farmy pan Václav Říha.
Zanedlouho vyrostla nová stavba jen několik metrů od místa
původního. Do fasády byly zabudovány fragmenty kamenného
kříže, který stával před původním kostelem. Kříž kdysi nechali
vystavět prarodiče paní Ireny Lufflerové, neteře preláta
Scharberta, která bydlela v Rusíně č. 60. Paní Lufflerová byla
rovněž velmi nápomocná při organizaci výstavby rusínské
kaple a organizovala pravidelné zájezdy německých rodáků na
rusínské pouti. Náhrobek jejích prarodičů je dosud dobře
zachován na hrozovském hřbitově.
Vnitřní zařízení kaple zajišťoval pan děkan Kus. Nechal
namalovat oltářní obraz Navštívení P. Marie, jíž je kaple
zasvěcená a vybral text z Nového zákona pro oblouk nad
oltářem „UT OMNES UNUM SINT“, což znamená: „ABY VŠICHNI
JEDNO BYLI“. To vyjadřuje i touhu organizátorů stavby po
usmíření našich národů. Obstaral mramorovou kropenku,
která pocházela ze zrušené kaple v krnovské nemocnici a byla
uchovávána celá desetiletí řádovými sestrami v Krnově
– Ježníku. Zajistil také vkusnou křížovou cestu. Malý zvonek
ve zvonici je z České Janovky na Volyni (Ukrajina)
– z tamější zvoničky, odkud si jej přivezli manželé Hudrikovi
v roce 1947 do Československa.
Vysvěcení provedl Prof. Dr. Scharbert jako iniciátor stavby.
Mši svatou pod širým nebem sloužili dne 8. srpna 1993 latinsky
čeští, němečtí a polští kněží. Liturgie slova probíhala střídavě ve
třech jazycích za účasti bývalých rodáků z Německa, Čechů
a Poláků, kteří přišli procesím s farními prapory z Golušovic
a dalších sousedních polských obcí.
Obec Rusín byla slavnostně vyzdobena, nad cestou visely
transparenty vítající poutníky, před obecním úřadem hrála
kapela a starosta Jan Krnáč uvítal všechny přítomné, zvláště
hosty ze zahraničí. Kromě preláta Scharberta byl přítomen
Josef Pich, starosta z Hlubčic, přednosta okresu Bruntál
Stanislav Navrátil a starostové sousedních českých i polských
obcí. Poutníci se potom seřadili do průvodu a kráčeli směrem
 
                                              5
 
ke kapli. V čele šli ministranti s křížem, za nimi několik
mladých františkánů z Hlubčic a farníci z Golušovic nesoucí
dar pro kapli – obraz P. Marie Čenstochovské. Zástupci města
Hlubčic Józef Pich a Jan Wac věnovali dřevěnou sošku
P. Marie.
Po prelátu Scharbertovi dostal slovo i polský kněz Józef
Kampa OFM, který pronesl velmi dojemnou homilii, v níž
zdůraznil skutečnost, že po více jak čtyřiceti letech mohli
občané z Polska přejít svobodně hranici a setkat se se svými
českými sousedy. Málokteré oko zůstalo suché. Odpoledne
byla gvardiánem františkánského kláštera z Hlubčic vysvěcena
křížová cesta. Celá slavnost byla natáčena Českou televizí.
Na pohoštění finančně a materiálně přispěly zemědělské farmy
Václava Říhy z Rusína a Josefa Vendolského z Bohušova.
Přípravy hostiny a obsluhy se ujala paní Irena Krnáčová za
pomoci místních žen.
Polské sousedy objížděl s pozvánkou osobně starosta Jan
Krnáč a pan Stanislav Bača, volyňský Čech, který uměl polsky.
Navázání kontaktů s polskými sousedy se už tehdy jevilo jako
velmi vítané. Jednak z důvodu posílení náboženských tradic,
ale také společenských a ekonomických. Všichni doufali, že
příhraniční ruch přiměje státní orgány, aby se tomuto
zapomenutému kraji věnovaly a znovu otevřely hraniční
přechod směrem na Hlubčice. Celnice tu totiž fungovala ještě
před válkou a nějakou dobu i po ní. Nyní bylo nutno
o jednodenní otevření hranic u příležitosti pouti žádat na
příslušných úřadech obou zemí a zvláště v Polsku to bylo
zpočátku dost komplikované.
Po vysvěcení jmenoval děkan Kus rektorem kaple P. Jaroslava
Marka z Města Albrechtic. Ten byl kaplí tak nadšen, že konal
pravidelné bohoslužby o sobotách vždy jednou za čtrnáct dní
až do svého přeložení. Od té doby se konají bohoslužby jen
o svátku Navštívení P. Marie a vysvěcení chrámu, obvykle
o první neděli v srpnu. Tyto mše vždy sloužil děkan Kus za
účasti německých a polských kolegů. Kromě poutníků
 
                                              6
 
z Krnova s sebou přivezl vždy i ministranty a zpěváky
z Krnova. V roce 1998 prelát Scharbert zemřel.
V roce 2005, u příležitosti padesáti let svého kněžského
jubilea, věnoval děkan Ludvík Kus rusínské kapli nové
elektrické hodiny, napojené na zvon. Od té doby hodiny
odbíjejí každou celou a půlhodinu. Hlas zvonu se nese až dolů
do vsi.
O vánocích 2011 daroval Jiří Herblich rusínské kapličce pro
zkrášlení bohoslužeb nové elektronické klávesy Yamaha.
Poutníci z Německa přijížděli zprvu každým rokem, později
jednou za dva roky. V poslední době jich jezdí stále méně. Po
odchodu děkana Kuse do důchodu slouží mše svaté
u příležitosti rusínských poutí faráři z Hrozové. Střídají se
česko-polsko-německé bohoslužby. Rusín se tak může
pochlubit nepřetržitou tradicí od roku 1993 – poutěmi tří
národů. Při této příležitosti je třeba připomenout, že ve
spolupráci s rodáky z Německa byla umožněna oprava
historické hřbitovní zdi v Hrozové z dotací Česko-německého
fondu budoucnosti. Dále byly opraveny náhrobky a na zeď
kostela byla umístěna pamětní deska věnovaná padlým
občanům ve 2. sv. válce.
Starost o úklid, květinovou výzdobu a kostelnické povinnosti
převzali paní Marie Kubínová a pan Erich Nitsch. Údržbu
prostranství a sečení trávníku zpočátku prováděli manželé
Čajanovi a Žarlokovi, později tuto péči převzala obec, která se
o okolí kaple vzorně stará doposud.
 
                                                      7
 
Vývoj česko-polských vztahů
Od vysvěcení rusínského kostelíka se česko-německé i českopolské
vztahy začaly rozvíjet naplno. Srpnová pouť se stala
příležitostí k pravidelným setkáním tří národů. Vznikala osobní
přátelství, vyměňovaly se recepty na oblíbené rusínské
„pouťové koláčky,“ konaly se fotbalové zápasy, rusínští
obyvatelé se na oplátku účastnili slavností Božího těla
v Golušovicích a především každoročních dožínek.
Oficiální rámec pro tyto aktivity vytvořila Dohoda o vzájemné
spolupráci mezi Gminou Miasta Głubczyce a obcí Rusín,
kterou dne 30. 12. 2000 podepsali tehdejší starostové, Eduard
Ivanický z Rusína a ing. Jozef Pich z Hlubčic. V této dohodě
byl také jasně formulován záměr realizovat hraniční přechod
mezi Rusínem a Gadzovicemi.
Tato smlouva není prvním dokumentem o úzkých vztazích
mezi Rusínem a Hlubčicemi. Již z roku 1331 pochází listina,
která pojednává o prodeji Rusína Hynkovi z Hlubčic. Ten
založil v roce 1352 v Hlubčicích ženský klášter a zavázal se, že
bude dodávat ze svého mlýna v Rusíně dvě měřice obilí ročně
k výživě chudých dětí.
Během poutí přicházeli polští sousedé s dalšími dary pro
rusínskou kapličku. Zástupci města Hlubčic, ing. Józef Pich a
pan Jan Wac, věnovali dřevěnou sošku P. Marie. Sochu
sv. Floriána, který je patronem Rusína, obdržela obec Rusín
darem od obce Gadzovice v roce 2003 u příležitosti 10. výročí
vysvěcení kapličky. V předvečer této slavnosti bylo uvedeno
do provozu večerní nasvícení kaple. Na oplátku se radní
z Rusína zúčastnili v následujícím roce slavnostního vysvěcení
sošky sv. Floriána v hasičské zbrojnici v Gadzovicích a přivezli
s sebou jako dar soudek piva.
Do spolupráce s polskými sousedy vstoupilo i místní občanské
sdružení Královský stolec. V roce 2007 byla realizována
nahrávka CD „Varhany z Osoblažska“, do níž byly zahrnuty
také Golušovice, neboť tamní varhany pocházejí z krnovské
firmy Rieger-Kloss. Na golušovické varhany hrál a zpíval
 
                                             8
 
varhaník pan Józef Ganczarsky. Slavnosti „křtu“ tohoto CD
spolu s polskými občany se na pozvání rusínského starosty
Jaroslava Kubánka zúčastnil starosta z Golušovic Józef Florek.
Mezitím obě sousední obce usilovaly o otevření hranice.
Původně byl provizorní přechod zřízen v sousedních
Matějovicích. Problém byl s konečnou platností vyřešen
přistoupením obou zemí k Schengenským dohodám a zrušením
hraničních přechodů vůbec.
To už obce Rusín a Gadzovice spolupracovaly na společném
projektu na vybudování asfaltové cesty namísto dosavadní
polní. Nejdříve se podařilo vybudovat cestu Polákům z dotace
EU, rusínský starosta Jaroslav Kubánek si musel vybojovat
finance na krajském úřadě v Ostravě. Tak mohla být nová
komunikace vysněná tolika předchozími generacemi v roce
2008 oficiálně otevřena a předána k užívání. Slavnostního
posvěcení se za přítomnosti místního starosty Jaroslava
Kubánka a starosty Hlubčic Jana Krówky a dalších oficiálních
hostí ujal prelát Grocholl, hlubčický rodák, který byl také
hlavním celebrantem poutní mše svaté. Z němčiny do češtiny
překládala Mgr. Ludmila Čajanová, do polštiny MUDr. Anton
Ganczarski z Hlubčic. Během pouti roku 2008 byla na zeď
kaple umístěna a vysvěcena pamětní deska kardinálu
Tomáškovi, který působil až do svého zatčení komunisty v roce
1951 v nedalekém Bohušově a jeho osud je srovnáván
s osudem polského kardinála Wyszińského. Grafický návrh
desky zpracoval krnovský výtvarník pan Svatoslav Böhm.
Poškozený nápis nad oltářem opravil krnovský výtvarník pan
Jindřich Gola.
Polští přátelé i se svým knězem Kazimírem Ruckým a starosty
Józefem Florkem a Andrzejem Rolinským se zúčastnili také
oslav 700. výročí Hrozové a posvěcení nové hrozovské
Madony v roce 2009. Hrozovský farář P. Marian Nowak
požádal svého polského kolegu, aby byl hlavním celebrantem
na rusínské pouti toho roku. Byla to největší česko-polská pouť
od vysvěcení rusínské kaple.
 
                                                 9
 
Na oplátku zorganizoval starosta Gadzovic Andrzej Rolinski
pro české sousedy pouť do Čenstochové. Společná cesta byla
hlubokým zážitkem pro všechny zúčastněné.
Polský kněz P. Kazimierz Rucki a pan Ryszard Brzeziński
z Pelhřimov se zúčastnili společné česko-polsko-německé
slavnosti požehnání obnoveného kříže mezi Hrozovou
a Slezskými Rudolticemi, který byl postaven občanským sdružením
Královský stolec s podporou rusínského starosty Jaroslava
Kubánka. Obrovský úspěch měl také pěvecký soubor žáků
Gymnázia z Hlubčic pod vedením ředitele Tadeusze Eckerta,
který vystoupil v hrozovském kostele dne 10. září 2009 na
závěr jubilejních oslav za přítomnosti německých, českých
a polských hostí.
V červnu 2010 se konala společná polní mše s vysvěcením
kříže u nové cesty spojující obě obce – Rusín a Gadzovice
a následné přátelské pohoštění v rusínském hostinci. To vše
v režii gadzovického starosty pana Andrzeje Rolinského, který
na poděkování za Boží požehnání nechal nový kříž postavit na
vlastní náklady. O rok později vybudoval na tomto místě ještě
pomník na počest blahoslaveného papeže Jana Pavla II.
Za přítomnosti polského a českého kněze a občanů sousedních
obcí, včetně Rusína, byla v srpnu roku 2010 vysvěcena také
kaple P. Marie v Pehřimovech, stojící na české straně pár metrů
od hranice s Polskem poblíž stejnojmenné obce polské.
Rekonstrukci kaple zahájil pan Ryszard Brzeziński, majitel
pelhřimovského zámku na polské straně. Sošku P. Marie
věnovala paní Renáta Charousková, výtvarnice z Krnova,
návrh na železnou bránu (zatím nerealizovanou) zhotovil pan
Svatoslav Böhm.
Nevšedním zážitkem pro účastníky česko-polsko-německého
týdne konaného v září 2010 v Krnově, na němž se však podíleli
i rodáci z Rusína, bylo podepsání smlouvy o přátelství mezi
bývalými německými rodáky z Hlubčic a současným vedením
města reprezentovaným panem Janem Krówkou.
 
                                             10
 
Bohaté kontakty mezi českými a polskými sousedy završila
účast na Programu evropského fondu pro přeshraniční českopolskou
spolupráci dne 18. září 2010 v rámci projektu
„Objevujeme kulturní dědictví františkánských klášterů ve
Slezsku“. Společné akce minoritského kláštera v Krnově,
františkánského řádu v Głogówku a občanského sdružení
Flemmichova vila se zúčastnila kromě místních občanů také
řada členů o. s. Královský stolec z Rusína a Hrozové.
Další kapitolu nadějné spolupráce zahájilo setkání potomků
volyňských Čechů a polských vystěhovalců z Ukrajiny na
vernisáži výstavy o Břežanech v muzeu v Hlubčicích. Zástupci
polského Sdružení přátel Lvova a východních krajů, pan
Kazimierz Naumczyk a Edward Woloszyn, se zúčastnili
konference pořádané v Suchdole u příležitosti 20. výročí
založení Sdružení Čechů z Volyně a jejich přátel. Na oplátku
byli čeští zástupci v lednu 2011 pozváni na novoroční setkání
polského sdružení do Bogdanovic. Díky tomuto kontaktu
přijely v listopadu polské děti pod vedením paní Stanislavy
Mrzyglód do Bohušova a v tamním kostele zahrály hru na téma
Volyňské jesličky.
Během roku 2011 byla za obětavého úsilí farmářů, Františka
Štefla z Hrozové, Jana Wysoczanského a Jozefa Dragana
z polské obce Równe a Witolda Koslera-Dragana, zprovozněna
polní cesta mezi oběma obcemi, která zkracuje vzdálenost do
Krnova na 16 km. Vybudování cesty podpořila finančně i obec
Slezské Rudoltice.
Historie rusínských poutí je světlým obrazem skutečnosti, jak
prostí lidé s otevřeným srdcem dokáží změnit nedůvěru
v přátelství, zatvrzelost ve vstřícnost a společně konat dobré
dílo. Dnes už sem nepřijíždějí cizinci, ale „naši“ Němci
a „naši“ Poláci. Všechny tyto aktivity dávají naději, že
vzájemné mezilidské vztahy na obou stranách hranice přetrvají
i do budoucnosti.
 
                                                 11
 
Dokumenty a novinové články
Prelát Grocholl – homilie na pouti v Rusíně 2005
„S dobrým větrem v plachtách se dobře pluje“, říká jedno
přísloví. To, co je v lidové pranostice už dávno známo, si teď
musíme znovu uvědomit. Neboť jsme právě plnými plachtami
vyrazili s větrem, který zachvátil celou Evropu.
Ale naše cesta je přece jen trochu ulehčena. Církev nám dala
do rukou kompas. Ochránci Evropy – naši patroni – jsou těmi
tělesy na obloze, které plavcům ukazují cestu. Podle nich jsou
nazvány všechny dobré větry. Jsou to vskutku vydatné
duchovní proudy, které nám byly dány v našich patronech
Evropy. Na počátku to byli tři velcí mužové, kteří nám ukázali
cestu – a to ve dvojí podobě.
Mateřským jazykem a přátelsky!
S Cyrilem a Metodějem
(14. února) se obrací náš pohled
k východní Evropě, k lidu
slovanského jazyka. Tito
„Apoštolové Slovanů“ vytvořili
v 9. století slovanskou liturgii
v mateřském jazyce. Jsou to
„reprezentanti nerozdělené
všeobecné Církve“
(F. Zierlein),“ „dva sloupy
jednoty… pro národy, které byly
svěřeny do jejich ochrany“,
patroni Evropy, jejichž
požadavek slavení eucharistie v mateřském jazyce byl nově
potvrzen Druhým vatikánským koncilem.
S Benediktem z Nursie (11. července) k nám přichází z jihu
Evropy onen kulturní vliv a duchovní proud, který poznamenal
všechny západní země. Benediktinské pojetí světa (vlastně již
od 6. stol.) ovlivnilo život Evropy
– od klášterů se společným majetkem, prostým životem,
pravidelnými bohoslužbami, služebným pohostinstvím – jako
příklad pro každou společnost. Svatodušní vanutí Ducha se
 
                                                 12
 
nese nad každým pohostinným klášterem, který spojuje lidi
různých jazyků. (srovnej Apg 2, 8 – 11). Benedikt byl právem
nazván „Otcem Evropy“ (Pius XII), byl prohlášen za ochránce
Evropy (Pavel VI.), stal se měřítkem pro uspořádání světa, pro
uzdravení Evropy.
Mateřský jazyk - to není jen obyčejný zvuk vycházející z úst,
a už dávno ne nástroj k ovládání a prosazování státních zájmů,
je to spíš dobrý vítr, vyvolaný svatými ochránci Evropy. Jazyk
je drahocenný dar, prostředek dorozumění, prostředek nalézání
pravdy. A ještě víc! Mateřský jazyk tvoří domov a dává
srdečnost, pokud se ovšem stal „jazykem srdce“ (Alfons
Nossol). Nechejme se nadchnout radostí nad „mateřským
jazykem“ našich sousedů! – Pohostinnost! I tento dar našich
patronů k nám přišel jako teplý jižní vítr. „Buďte k sobě
pohostinní!“ bylo příkazem rané církve (1 Petr 4,9).
Pohostinnost – vyvěrá z jazyka srdce, dovede se přenést přes
všechny národní zájmy! Je však třeba, aby přes všechny
politické záruky a nařízení zvroucněla modlitba srdce za
pohostinné spolužití v Evropě. Ale pro tento dobrý vítr bude
Evropa potřebovat další podporu. A tato pomoc je nám dána ve
třech velkých ženách. Ty obohatily Evropu o vše přesahující
vanutí.
Mateřství a duchovnost.
Brigita Švédská (23. července) řídí náš pohled směrem na sever
Evropy, kde se církevní život odehrává spíš v bezvětří
skrytosti. Jako matka a prorokyně žila ve 14. století. Darovala
život osmi dětem a později jako vdova naplněna mateřskými
starostmi, položila základ pro řád „Brigitek“. Svůj život
chápala jako duchovní pouť za Božím hlasem a při svém
cestování Evropou spojovala země Evropy, vždy poháněna
pohledem na ukřižovaného.
Kateřina ze Sieny (29. dubna) žila ve stejné době jako Brigita
a ještě více byla ukazatelem na cestě k Římu. Bylo jí pouhých
třiatřicet let. V oné době nejistoty, rozdělení církve a nepokoje
vyvíjela činnost, která vzbudila pozornost světa. Je to její
zásluha, že se papežové vrátili z exilu v Avignonu zpět do
 
                                               13
 
Říma. Tato žena a učitelka církve nevyžadovala nic jiného, než
aby každý papež byl blízko ke Kristu – duchovně poháněn
pohledem na „utrpení Kristovo a rány jeho církve“.
Edita Steinová (9. srpna) byla (společně s Brigitou a Kateřinou)
jmenována ochránkyní Evropy v roce 1999 a spojuje východ
kontinentu se západem. Narodila se v židovské rodině ve
Wrocławi, duchovně byla ovlivněna Karmelem v Kolíně
a v nizozemském Echtu, „prokázala hrdinskou odvahu na cestě
do vyhlazovacího tábora v Osvětimi". V neklidné, bouřlivé
době „neúnavně hledala pravdu“ (srovnej Jan Pavel II, 1987),
stala se matkou všech hledajících Boha – poháněna poznáním
ukřižovaného Syna Božího „a následovala ho i ve smrti.“
Mateřství! Žít v zátiší matčina klína a rodiny! „Kde se žije
lépe?“ ptá se básník (Marmntel). A přece i tento dar není
žádným básnickým ideálem, ale je to Božská myšlenka, dar
Boží. „Znal mě již v mateřském lůně“ říká se v bibli. Evropská
rodina národů musí mít tady svůj vzor, musí tady nalézt motor
pro nový smysl života.
Jen v rodině se stává člověk odvážným, přizpůsobivým,
odolným, ale zároveň i věrným. A protože je obdarován
Bohem, také oduševnělým.
Oduševnělost! Jaký je to dar pro budoucnost! Jen Bůh dává
budoucnost, dává naději, je ochráncem na cestách a skrz bouře,
které kdysi ohrožovaly už jeho učedníky na moři. Když se zdá,
že cesty končí ve slepých uličkách, tady nalézáme pevnou
záruku nového začátku. Pán, náš Bůh, daruje budoucnost.
Nebojme se tedy – jako církev – ani budoucnosti ani nových
změn!
S dobrým větrem v plachtách se dobře pluje“ – tato věta nám
připomíná, co kdysi řekl papež Jan 23. Ten je ostatně nazýván
„veselým papežem“. Když totiž papež Jan 23. oznámil svolání
ekumenického koncilu, ptali se ho „Proč?“ a „Na co?“ Papež
těmto bouřlivým otázkám hodnostářů mlčky naslouchal. Pak
klidně vstal, šel pomalu k oknu, otevřel je dokořán a řekl:
„Kvůli tomu, aby sem zavanul svěží vítr!“
 
                                               14
 
Rusín 2008 – homilie preláta Grocholla
Ohňostroj tryskající své zářivé světlo směrem k večernímu nebi
přitahuje pohledy lidí. Rádi hledíme do výše, kam jako
vystřelené rakety letí kotouče ohně nahoru a zase se vracejí
dolů.
Podobně stoupají nahoru k nebi chvály při večerních
modlitbách. Hovořím o chvalozpěvu Magnifikat. To je také
raketa nabitá slovy. Takovýto sršící proud chval ze svého
nadšeného srdce vyslala poprvé k nebi Maria, Ježíšova Matka,
při svém setkání s Alžbětou.
Sotvaže přešla Maria přes hornatou krajinu k Alžbětě, byla
přivítána prorockými slovy. Ihned však obrátila chválu od sebe
směrem k Bohu. Magnifikat! Velebí má duše Hospodina!
Radost nad tajemstvím příchodu Spasitele, nad blízkostí a mocí
Boží zářivě a mocně tryská z Mariina srdce.
Ale proč mohla Maria nalézt tak nadšená slova? Na otázku si
odpovídá sama: „Veliké věci mi učinil!“ Nejdříve pociťuje
radost nad počatým životem, který v sobě nosí. Za své
mateřství vděčí Božímu příslibu. Ten tak překročil
neuchopitelné hranice. On, který je pán stvoření. „Pro něho
není nic nemožného“, říká sv. Lukáš. Bůh „učinil veliké
věci…“ tím, že se jeho syn stal člověkem.
Chvalozpěv Magnifikat chválí Boha jako pána stvoření. Tento
jásot neumlká už dvě tisíciletí. Chce také nás podnítit
k podobnému zpěvu. To, co evangelista Lukáš zaznamenal,
umí nadchnout, je plné jemné krásy, dýchá radostí a důvěrou.
Tím by se mělo vyznačovat každé lidské setkání. Kdo se chce
setkat s druhým člověkem, musí umět překročit hranice, být
otevřen pro očekávání něčeho nového, musí se vymanit ze
svých zvyklostí, překonat horu předsudků, hledat slova
vycházející z nitra.
Slova mohou nadchnout. Ale nemáme s nimi i špatné
zkušenosti? Díky „slovům“ byly celé národy uvedeny v omyl.
Tuto smutnou skutečnost jsme zažili již před 75 lety. Tehdy
měla nadšená slova vést k nové spáse – té se zvednutou rukou.
Tehdejší diktátor a jeho přívrženci měli také svého boha, ale
 
                                               15
 
dnes víme, že to byl bůh nemilosrdný. V knize Hitlerova
theologie píše její autor Rainer Bucher: „Byl to bůh bez
slitování, pro kterého byl cenný jenom ten, kdo příslušel
k nadřazenému národu.“ Tato nová „víra“ zbavila člověka jeho
„já“ a jeho vnitřní jednoty, z níž vycházejí trvalé hodnoty.
Teprve tyto trvalé hodnoty jsou těmi žhavými jiskrami, které
zapalují ohňostroje nadšení. Tyto hodnoty pojmenovává Maria
ve svém chvalozpěvu. Maria se dívá skrz události své rodiny
na dějiny svého národa. Ukazuje se, že Bůh měl vždycky tu
moc odvrátit neštěstí a potrestat viníky. On, pán dějin, vyvedl
Izrael z otroctví Egypta, skrze proroky předpovídal hrozící
nebezpečí, ale i záchranu, která pochází z jeho dobroty
a milosrdenství, z jeho lásky. Stále znovu mohl obdarovávat
„vysvobozením“, protože on je věčná láska, Bůh zachraňující.
Těm však, kdo mají srdce plné pýchy, mocným na trůně
a bohatým bez soucitu s hladovějícími ukázal, že on je pánem
dějin.
Trvalé hodnoty. Mariino magnifikat chválí Boha jako pána
dějin. Vždy znova a znova byl tento chvalozpěv mnohými
skladateli zhudebňován. V tónech bylo to, co Maria chtěla
vyjádřit a nenechat si pro sebe, darováno dál. Její píseň se stala
cennou a trvalou hodnotou. Zároveň můžeme rozpoznat zákon
hodnoty. Kdo chvalozpěvu pozorně naslouchá, rozjímavě
zpívá, nemůže s tou melodií zůstat sám. Musí ji předávat dál,
musí se odvážit říkat ji ostatním, alespoň těm důvěryhodným.
Tento chvalozpěv nás musí přivést k závěru, že Bůh je také
pánem našeho života.
Hodnoty mají setrvávat. Jako duchovní pastýř mám s tím stále
více co do činění. Netýká se to jen hodnotných písní
z opuštěného rodného kraje, není to jen drahé dědictví po
zemřelých, kteří si chtěli uchovat na památku obrazy a knihy
ze svého rodiště. Tady jde o mnohem více. Jde o hodnoty
rodin, jejich příběhy. Potomci by měli pátrat po historii svých
předků a uchovat jejich rodokmeny. Tady jde konečně
o hodnoty dobré pověsti, která je v nebezpečí, že bude
nesprávným výkladem zničena.
 
                                                16
 
Vysoko v horách, na italsko-švýcarské hranici, ve výšce 2000
metrů, našel své místo jeden verš z chvalozpěvu Magnifikat.
Na dvou mohutných zdech tu stojí napsáno latinsky:
BUDOU MĚ BLAHOSLAVIT VŠECHNA POKOLENÍ.
Nad tím se tyčí 20 metrů vysoká postava Mariina z bílého kamene
a zlatě zářícím hvězdným věncem. Jako „naše Paní Evropy“
hledí přes prameniště evropských řek, které plynou od Rýna,
Po, Inn až k Dunaji.
Kéž od milostivého obrazu „naší Paní Evropy“ vytékají mnohé
cenné proudy požehnání do Evropy žíznící po míru – proudy
slov, která uvádějí v nadšení a ukazují trvalé hodnoty.
Vznik nahrávky CD „Varhany z Osoblažska“
Když bylo v roce 2004 ustaveno občanské sdružení Královský
stolec, nabídl se varhanář pan Štěpán Macháček z Krnova, že
zprovozní staré varhany v hrozovském kostele tak, aby je bylo
možno používat nejen při bohoslužbách, ale i při koncertech.
Tak vznikla tradice letních koncertů v předvečer hlavní
rusínské pouti. Významnými interprety byli od počátku
MgA. Petr Škarohlíd, hudební pedagog, dirigent a sbormistr
z Opavy, bývalý šéfdirigent operety Národního divadla
moravsko-slezského v Ostravě a jeho žák Eduard Müller ze
Slezských Pavlovic. Později je zpěvem doprovázela Veronika
Glötzerová z Třemešné, rovněž žačka pana Škarohlída. Tyto
koncerty zpestřené průvodním slovem pro poučení posluchačů
si záhy získaly velkou oblibu.
Po podobném vánočním koncertu dne 26. 12. 2006 ve
Slezských Pavlovicích se na mne při večerním posezení
u rodiny Müllerových obrátil Petr Škarohlíd s nápadem,
zachytit zvuk varhan z Osoblažska pro budoucí pokolení na
kvalitní CD, neboť většina varhan tohoto regionu byla již tehdy
ve špatném stavu a zdálo se, že není šance na jejich opravu.
Návrh pana Škarohlída byl členy občanského sdružení
Královský stolec akceptován a byly zahájeny práce na jeho
realizaci. Paní Dagmar Návratová se ujala úkolu zajistit
finanční spoluúčast jednotlivých obcí a fotografie pro přebal,
paní Hana Klimošková byla pověřena zpracováním nákresů pro
 
                                                    17
 
podvinky paličkování jednotlivých kostelů, Josef Čajan
technickým zpracováním a přípravou pro tisk, Ludmila
Čajanová obstaráním souhlasu u správců místních kostelů,
navázáním kontaktu a získáním souhlasu k nahrávce
v sousedních polských Golušovicích, zajištěním odborného
naladění varhan, kontaktováním nahrávacího studia, sepsáním
doprovodného textu a finanční spoluúčastí města Krnova
(souhlas městského zastupitelstva), neboť se jednalo vesměs
o varhany firmy Rieger-Kloss Krnov. Jednotlivé obce přispěly
na nahrávku částkou 5 000 Kč.
Ladění varhan se velmi vstřícně a s maximální zodpovědností
ujal pan Boris Mettler, absolvent krnovské Střední umělecké
školy varhanářské, o.p.s..
Na doporučení pana Škarohlída byl navázán kontakt s firmou
ing. Jiljí Flanderky, JFL DIGITAL AUDIO z Ostravy a dne
8. 6. 2007 se konala první technická kontrola varhan
v jednotlivých kostelích a příprava pro nahrávání. Samotné
nahrávání bylo naplánováno na dny 5.-7. července 2007.
Nahrávání proběhlo v devíti kostelích na Osoblažsku
a v jednom kostele v Golušovicích v Polsku, kde na varhany
hrál a zpíval Józef Ganczarski. O materiální zajištění účastníků
nahrávání (interpreti Petr Škarohlíd, Eduard Müller, Veronika
Glötzerová a ing. Jiljí Flanderka) se starala převážně rodina
Müllerových ve Slezských Pavlovicích. Nahrávání se za velké
oběti účinkujících podařilo v plánovaném termínu realizovat.
Další činnosti probíhaly v nahrávacím studiu v Ostravě. Také
přebal a technické zpracování byly včas připraveny pro tisk,
takže hotové CD „Varhany z Osoblažska“ mohlo být bez
problémů nachystáno ke „křtu“ v den hrozovské pouti
sv. Michaela archanděla dne 29. 9. 2007.
Tato událost byla pozitivně medializována, takže poutní
slavnosti s požehnáním nového CD místním duchovním
P. Marianem Nowakem a P. Petrikem z Olomouce se
zúčastnilo velké množství lidí, přijeli i hosté z polských
Goluszowic. Smutnou skutečností se stalo nečekané umrtí
polského interpreta pana Ganczarského krátce před
 
                                            18
 
zveřejněním CD. Jím zazpívaná píseň „Ó Maria, sličná paní“
se tak stala jakousi malou hymnou poutní slavnosti.
O společenskou úroveň a pohoštění se skvěle postarala paní
Dagmar Návratová. Při té příležitosti byli také odměněni
sponzoři. Starostkou města Krnova, paní Ramazanovou bylo
nabídnuto Mgr. Ludmile Čajanové, aby představila toto CD
dne 21. 12. 2007 také v Koncertní síni sv. Ducha v Krnově
u příležitosti „křtu“ nově vydané knihy „Krnov-město
královského nástroje“, jako vkusný doplněk této knihy, neboť
„Varhany z Osoblažska“ pocházejí převážně z dílny krnovské
varhanářské firmy. Slavnosti se zúčastnil také náměstek
hejtmana Moravskoslezského kraje Petr Adamec.
L. Čajanová
Časopis ČAS
Na čtyři stovky poutníků v rusínské kapli roku 2009
Od roku 1993, kdy byl kostelík v Rusíně vysvěcen prelátem
prof. Josefem Scharbertem, rodákem z Hrozové a krnovským
děkanem P. Ludvíkem Kusem, se zde pravidelně v srpnu
konají pouti tří národů: Čechů, Poláků a Němců.
Letošní pouť se však tentokrát nesla převážně v jazyce
polském. Hlavním celebrantem byl kněz ze sousedních
Golušovic, P. Kazimierz Rucki, který také přivedl své farníky.
Přišli i poutníci z celého Hlubčicka a společně s českými jich
bylo dohromady přes 400.
Zájem o pouť v Rusíně roste rok od roku. P. Kazimierz Rucki
měl promluvu na téma „Blahoslavená, kterás uvěřila…"
(Lk 1,45). Zaměřil se na význam víry pro život člověka jak
v minulosti, tak v současnosti. Uváděl příklady ze života
různých osobností. Připomněl také, jak si papež Jan Pavel II
cenil českého biskupa sv. Vojtěcha a jeho misijní činnosti.
Připomněl i působení kardinála Tomáška v těchto končinách
(konkrétně v Bohušově). Osobně se s ním kdysi setkal
ve Wrocławi.
Mezi poutníky vládla srdečná a radostná atmosféra, nadšené
zpěvy česko-polské se nesly z rusínského kopce dolů do údolí.
 
                                                   19
 
Pouť byla zakončena společným pohoštěním a zábavou
u místního hostince.
L. Čajanová
Časopis ČAS
Pouť do Čenstochové
Polskými poutníky je rusínská kaple již od svého vysvěcení
v roce 1993 hojně navštěvována. Starosta Gadzovic Andrzej
Rolinsky zorganizoval na oplátku společnou pouť do
Čenstochové, která se uskutečnila v srpnu 2009.
Účast českých poutníků pomáhali zajišťovat také členové
občanského sdružení Královský stolec. Přidalo se pár lidí
ze Slezských Rudoltic, Bohušova a Slezských Pavlovic,
takže českou stranu reprezentovalo celkem 13 účastníků.
Proč našim polským sousedům na této pouti tolik záleží?
Čenstochovská bazilika je totiž pro Poláky nejvýznamnější
a nejcennější národní, vlasteneckou a náboženskou památkou.
Tam hledali Poláci útočiště v nejtěžších dobách svého národa,
ve válkách, při ztrátě samostatnosti a svobody. Je to symbol
víry a naděje tak hluboké, že čiší ze všech tváří přítomných
poutníků – a že jich tu je na tisíce! Člověk se nikde nesetká
s obyčejnou zvědavostí, či dokonce lhostejností. Ze všech tváří
vyzařuje upřímné pohnutí a úcta. Snad bychom to mohli
srovnat s podobným vztahem Čechů ke knížeti sv. Václavovi.
Obraz Matky Boží Čenstochovské (kopie visí v rusínské
kapličce nad vchodem) má tisíciletou historii. Podle tradice
namaloval původní obraz P. Marie s dítětem sv. Lukáš na
desku stolu v domku Svaté rodiny. Tato deska byla ve 4. stol.
převezena císařem do Cařihradu. V 10. stol. si ji vyprosil ruský
kníže Lev a ve 14. stol. ji polský kníže Władysław Opolczyk
odvezl do Čenstochové na kopec zvaný Jasná Hora, kde byl
v té době klášter řádu Paulínů.
Starobylý obraz přitahoval mnoho poutníků, kteří dávali
klášteru cenné dary. To lákalo lupiče. Nejhůř se zachovali
právě ti z Čech, Moravy a Slezska, když 14. dubna 1430
oloupili obraz P. Marie o cenné ozdoby, posekali tvář Madony
šavlí a přitom rozlomili desku na tři kusy. Pozdější restaurátoři
 
                                             20
 
přenesli původní barvy z těchto desek a vytvořili co nejvěrnější
kopii. Roku 1446 se lupičský útok opakoval. Zase to byli
vojáci českého krále. (Člověk by skoro řekl, že Čechům by měl
být vstup do baziliky zakázán…) Proto byl celý klášter
obehnán důkladnými hradbami.
V době švédského obléhání se bránilo za hradbami kláštera
170 vojáků, 20 šlechticů a 70 mnichů proti třem tisícům vojáků
generála Müllera. Přesto Jasná Hora dobyta nebyla. Tento
úspěch podnítil celé Polsko k odboji proti Švédům a ti byli
poraženi. Vděčný král Jan Kazimír dne 1. dubna 1656 ve
lvovské katedrále zasvětil svou zemi pod ochranu Matky Boží
Čenstochovské jako patronky Polska.
Trojlodní gotická bazilika skýtá také mnoho architektonických
vzácností, muzea, výstavy, celý areál pak pouťové stánky
a různé atrakce.
Po individuálních i společných jak duchovních tak světských
zážitcích se vraceli účastníci zpět za nadšeného zpěvu
přítomných malých dětí: „Toto je den, který dal nám Pán,
veselme se a radujme se z něho…“
L. Čajanová
Časopis OKNO
 
                                                       21
 
PODĚKOVÁNÍ
Upřímné poděkování všem obětavým dárcům, kteří přispěli
na stavbu kaple v Rusíně a dali tak najevo svůj upřímný zájem
o duchovní obnovu tohoto zapomenutého kraje na Osoblažsku.
Za organizační výbor P. Ludvík Kus, krnovský děkan.
Seznam dárců:
1. P. Konečník Bohumír, Žalkovice 6000,--
2. Rachůnek Václav, Karlovice 100,--
3. Herblich Stanislav, SPC S 68, Krnov 300,--
4. Samcová Anna, Bochovice 42 100,--
5. Horáková Evženie, Bochovice 42 50,--
6. Hudriková Marie, Opavská 80, Krnov 100,--
7. Kubín Josef, Sv. Čecha 15, Krnov 200,--
8. Kubín Miloslav, Tyršova 27, Krnov 1500,--
9. Veselá Emilie, Tyršova 27, Krnov 500,--
10. Pavlíčková Marie, Hrdinů 8, Krnov 600,--
11. Skalský Jaroslav, SPC P 63, Krnov 100,--
12. Kavalíř Jaroslav, SPC E 13, Krnov 400,--
13. Rachůnek Jiří, Jindřichov 453 800,--
14. Dr. Samec Vladimír, K. Čapka 11, Nový Jičín 100,--
15. Hudrik Miloslav, Rusín 5, 793 97 1000,--
16. Ing. Vendolský Josef, Bohušov 193 1000,--
17. Zumrová Libuše, Hrozová 30 100,--
18. Vendolský Stanislav, SPC S 69, Krnov 300,--
19. Kubínová Marie, Rusín 87 1000,--
20. Vendolská Anna, Rusín 87 700,--
21. Čajanová Ludmila, SPC E 13, Krnov 2500,--
22. Bača Stanislav, Rusín 60 1000,--
23. Samcová Božena, SPC S 69, Krnov 100,--
24. Vendolský Vladislav, Rusín 61 3000,--
25. Herblichová Karolina, Rusín 7 2000,--
26. Herblichová Marie, Rusín 7 2000,--
27. Stryjová Anna, Rusín 35 100,--
28. Pavlínová Růžena, Petrovická 21, Krnov 50,--
29. Janko Václav, Rooseweltova 54, Krnov 100,--
30. Čevela František, Gorkého 14, Krnov 500,--
31. Žarlok Pavel, Albrechtická 111, Krnov 2300,--
32. Janko Václav, Hrozová 300,--
33. Janíková Anna, Rusín 20 5000,--
34. Lipavský Miloslav, Rusín 20 5000,--
35. Vegricht Václav, Hrozová 19 300,--
36. Janko Jaroslav, Karáskova 71, Krnov 100,--
22
37. Pallová Emilie, Jiráskova 44, Krnov 300,--
38. Nitsch Martin, Komenského 6, Ostrava 500,--
39. Nitsch Dalibor, Rusín 200,--
40. Šenkyříková Marie, Rusín 47 750,--
41. Šenkyřík Josef, Rusín 47 250,--
42. Kahánková Zdena, SPC G 38, Krnov 100,--
43. Kahánková Anežka, SPC A 4, Krnov 200,--
44. Kučavíková Traudi, Rusín 98 300,--
45. Vyhlídalová Anna, SPC E 18, Krnov 50,--
46. Vegricht Miloslav, Gen. Sochora 1208, Ostrava 400,--
47. Průšová Jarmila, Liptaň 20 1000,--
48. Říha Antonín, Rusín 39 300,--
49. Ing. Janko Dobroslav, Gorkého 70, Krnov 1000,--
50. Ing. Janko Dobroslav, Gorkého 74, Krnov 500,--
51. Dr. Urbanec Jiří CSc, Haškova 4, Opava 550,--
52. Ivanická Františka, J. Skupy 1708, Ostrava 200,--
53. Urbánková Ludmila, Sv. Čecha, Vrbno p.Prad. 100,--
54. Bačovský Jan, Na břehu 25, Krnov 500,--
55. Cabadajová Linda, Rusín 65 200,--
56. Pexová Anna, SPC A 5, Krnov 100,--
57. Havlíčková Anna, Rusín 11 600,--
58. Janík Ludvík, Riegrova 561, Vrbno p. Prad. 300,--
59. Kovářová Anna, M. Albrechtice 100,--
60. Janková Alice, Rusín 61 200,--
61. Šrubařová Anna, Sl. Rudoltice 500,--
62. Nitsch Ervín, Rusín 98 300,--
63. Janko Josef, Ostrava 400,--
64. Šimíčková L., Vražné 152 400,--
65. Nitsch Erich, Rusín 51 300,--
66. Handlířová Anna, SPC S/69, Krnov 100,--
67. Králíková Marie, Rusín 16 100,--
68. Herblich Stanislav, Hrozová 500,--
69. Králík Tomáš, Smilovského 5, Bruntál 100,--
70. Coufalová Ludmila, Vikýřovice 202, Šumperk 200,--
71. Hudrikovi, Hlubčická 41, Krnov 1500,--
72. Žáková Ludmila, Družstevní 52, Krnov 100,--
73. John Jaroslav, Nám. Družby 1236, O.-Poruba 200,--
74. Zdráhalová Anna, SPC, Krnov 100,--
75. Janík L., Havířovská 427, Praha 9 500,--
76. Janíková Božena, Rusín 500,--
77. Cabadajová Ludmila, Krejčího 488, Vrbno p. P. 100,--
78. Kunischová Irma, Krnov 500,--
79. Pavlíčková, Hrdinů 8, Krnov 50,--
80. Bačovská Stanislava, Krnov 700,--
23
81. Janíková Anna, Rusín 500,--
82. Krutílková Marie, Straník 146 200,--
83. Pavlínová Anna, Karviná 100,--
84. Skrbková Helena, Sv. Ducha 2, Krnov 200,--
85. Sovadinová Marie, Krnov 500,--
86. Paluzgová Ludmila, Slezské Rudoltice 500,--
87. Košútková Božena, Krnov 50,--
88. Bártová Monika, Krnov 20,--
89. Štefl František, Krnov 500,--
90. Charita Salvátor, Krnov 500,--
91. Krátkoruká, Krnov 500,--
92. Tomanová, Krnov 100,--
93. Zárubová Marie, Praha 1000,--
94. Šindelář Josef, Krnov 100,--
95. Rutar Bedřich, Vodní ul. Krnov 100,--
96. Leinweberovi, Krnov 100,--
97. Žídková, Krnov 200,--
98. Stryja Václav, Krnov 100,--
99. Dr. Huvar 300,--
100. Dr. Škrlová Jana, Svatováclavská, Krnov 1000,--
101. Pátková Anna, Linhartice 26 500,--
102. Klembarová Věra, Jindřichov 418 50,--
103. Slavíková Vlasta, B. Němcové, Krnov 100,--
104. Kabát Stanislav, Frenštátská 166, Příbor 100,--
Celkem: 62 470,--Kč
Účelová dotace kulturního fondu zajištěná
poslancem za KDU-ČSL Josefem Kubišem 150 000,--Kč
Dary německých rodáků 22 270,--DM
Financování občerstvení a výzdoby:
Říha Václav, Rusín
Ing. Vendolský Josef, Bohušov
Obecní úřad Rusín
 
 
 
 
Polsky
 
 
 
                                             Przedmowa
Nie wiemy dokładnie którędy przebiegała droga ani jak ją
pokonywał w X wieku, polski książę Mieszko I do swej
kochanej czeskiej księżniczki Dąbrówki. Nie wiemy też jak
wyglądała odprawa i przejście graniczne. Przypuszczać jednak
możemy, że granica nie stanowiła przeszkody skoro zawarli
związek małżeński. Fakt ich spotkania upamiętnia tablica
w niedalekim czeskim Hradcu nad Moravicą.
Kolejne X wieków historii to polityczne zmiany granicy
między Monarchią Austro-Węgierską a Prusami,
Czechosłowacją a Rzeszą Niemiecką, po czasy granicy między
Czechosłowacką Republiką Socjalistyczną a Polską
Rzeczypospolitą Ludową. Granica strzeżona była coraz ściślej
przez patrole Wojsk Ochrony Pogranicza, chroniona zasiekami
z drutu kolczastego, pasami ziemi niczyjej, a drogi zamykały
szlabany.
Trzeba było, jak w 1848 r. Wiosny Ludów, tak u schyłku XX
wieku Jesieni Ludów (1990 r.), aby znowu Polacy i Czesi
mogli bez przeszkód pokonywać dawne łączące ich drogi.
Stało się to możliwe nie tylko dzięki historycznym
przemianom politycznym, ale i modlitwom o pokój i
pojednanie między narodami.
Przyczynkiem do tego były również nasze modlitewne
spotkania na kaplicowym wzgórzu nad Rusinem trudno
dostrzegalnym na mapie wielkiej jednoczącej się Europy. To
dzięki spotkaniom przy odbudowanej kaplicy pw Nawiedzenia
Najświętszej Maryi Panny, trzech narodów – Czechów,
Polaków i Niemców przedwojennych mieszkańców tych ziem,
łączy nas dziś droga asfaltowa bez szlabanów. Ukoronowaniem
X-wiekowych przemian było postawienie (2010 r.) przy tej
drodze, na granicy, w miejscu „przejścia” Krzyża św. który
ramionami obejmuje nasze narody.
Jan Wac
 
                                                 
Budowa nowej kaplicy w Rusinie
Od roku 1814 na rusińskim wzgórzu, niegdyś zwanym
„Kapelusik” stał kościółek pod wezwaniem Nawiedzenia
Najświętszej Marii Panny. Dominował w tutejszym regionie,
dokładnie na granicy z byłymi Prusami, a po II wojnie
światowej z Polską. Przez całą drugą połowę XIX w. był
miejscem pielgrzymek. Pielgrzymi przybywali licznie
z regionu Osoblahy i ziemi głubczyckiej. Msze święte
w okresie letnim były odprawiane co tydzień. Najwięcej
pielgrzymów jednak, Rusin witał w Święto Wniebowstąpienia
Pańskiego, zwanego w ludowej tradycji „Świętem twarogu” od
twarogowych wypieków przygotowywanych specjalnie na tę
okazję.
W marcu 1945 roku Kościółek został całkowicie zburzony
przez ogień artyleryjski.
Impuls do odnowienia rusińskiego kościółka przyszedł
w 1990 r. od ks. prałata dr. Józefa Scharberta, który urodził się
w Hrozovej (*1919 r.). Po wojnie w 1946 r. musiał opuścić
swoją rodzinną wieś, wysiedlony do Niemiec. Ukończył studia
na wydziale teologicznym i został profesorem na
Uniwersytecie w Monachium. Kilka lat pracował wspólnie ze
swoim kolegą Józefem Ratzingerem, dzisiejszym papieżem
Benedyktem XVI. Na arenie międzynarodowej był uznawanym
znawcą Starego Testamentu oraz specjalistą w dziedzinie
języków biblijnych i orientalnych. Jest autorem książki
”Furchte dich nich, ich bin bei dir” (Nie bój się, ja jestem
z Tobą), w której opisuje m.in. historię swojej rodziny
i rodzinnej wsi w czasach 1. Republiki Czechosłowackiej oraz
krótkim czasie do roku 1946 do wysiedlenia.
Pierwszy autokar z rodakami z Niemiec pojawił się w Rusinie
i pobliskich miejscowościach po raz pierwszy już w 1985 roku.
Wtedy jeszcze ta wizyta była ostro śledzona przez
miejscowych funkcjonariuszy SNB, którzy żywo interesowali
się tym kto u kogo był i co tam robił. Na szczęście nie doszło
do żadnego ścigania czy represji z tego powodu. Po upadku
komunizmu, latem 1990 roku wizyta z Niemiec była już
 
                                                  
 
ogłoszona oficjalnie listem skierowanym do ks. proboszcza
z Rudoltic, którego z powodu choroby zastępował ks. Bohumir
Konecnik proboszcz z Bohusova. W liście ks. prałat Scharbert
prosił o zorganizowanie Mszy św. dla miejscowej ludności.
Ks. prałat miał marzenie odprawić swoją prymicyjną Mszę św.
choć od jego święceń kapłańskich upłynęło kilkadziesiąt lat.
Ksiądz Konecnik biegły w kilku językach przywitał
niemieckich gości w ich ojczystym języku. W czasie
Eucharystii ksiądz prałat zaproponował odbudowanie
rusińskiego kościółka jako symbolu pojednania, a także obiecał
pomoc finansową.
Do Hrozovej przyszedł nowy ks. Jan Brzobohaty, który
z powodu wieku obawiał się podjąć tego zadania, by
odbudować rusińską kaplicę. Dlatego też na początku lata 1991
roku zdecydowałam się napisać do ks. profesora J. Scharberta
list z pytaniem czy jego propozycja jest jeszcze aktualna,
ponieważ i ja byłam osobiście zainteresowana budową nowej
kaplicy. Myśl o przywróceniu w Rusinie zburzonego kościółka
była moim marzeniem od dzieciństwa. Profesor odpowiedział
natychmiast i pozytywnie na mój list. Poinformowałam o tym
ówczesnego starostę Rusina pana J. Krnaca oraz krnovskiego
dziekana ks. Ludwika Kusa. Obaj wyrazili szczere
zainteresowanie tym projektem.
Kolejna wizyta została zapowiedziana na 28. lipca 1991 roku.
Ze względu na problemy ze zdrowiem ks. prałat posłał do
Rusina w zastępstwie swego brata Alfreda. Alfred Scharbert
spotkał się osobiście ze starostą Rusina Krnacem, który obiecał
współpracę ze strony gminy. Ja miałam za zadanie załatwienie
projektu budowli.
15. września do Krnova przyjechał ks. prof. Scharbert.
Wspólnie z ks. dziekanem Kusem odprawili Mszę św. Polsko
- Czesko - Niemiecką na Cvilinie w Sanktuarium Matki
Boskiej Bolesnej. Przy tej okazji mogłam przedstawić
przygotowane dwa projekty nowej kaplicy. Jeden autorstwa
architekta Stoklasy z Opavy, a drugi artysty z Krnova Pavla
Charouska. Prof. Scharbert wybrał projekt Stoklasy ponieważ
 
                                                   
bardziej przypominał on poprzednią kaplicę i miał niższy
kosztorys. Projekt Charouska przedstawiał nowoczesną
rotundę, której kosztorys był dwukrotnie wyższy. Od tego
momentu całą organizację budowy prowadził dziekan L. Kus.
Powołał komisję budowlaną, której członkami byli:
inż. Dobroslav Janko starszy, inż. Dobroslav Janko syn
i mgr L. Cajanova. Nadzór budowlany przejął inż. Janko ze
swoim synem.
L. Cajanova była odpowiedzialna za organizowanie zbiórek
i gromadzenie środków finansowych na budowę oraz za
korespondencję z ks. prof. Scharbertem.
Termin konsekracji ustalono na lato 1993 r., który pomimo
trudności i problemów związanych z ustawą o restytucji
i prywatyzacji, udało się dotrzymać.
Ks. prałat Scharbert organizował zbiórki w Niemczech, ja zaś
postarałam się o odpowiedni rozgłos dla całej sprawy,
rozsyłając listy do mieszkańców okolicznych gmin. Założono
specjalne konto przy parafii w Krnovie, na które były wpłacane
wszystkie finanse na budowę. Zebrana kwota, łącznie
z pieniędzmi pochodzącymi z niemieckich zbiórek czyniła
75% całkowitych kosztów. Za niemieckich ofiarodawców
ks. Kus odprawiał regularnie Msze św. O pomoc w zapłaceniu
ostatniej faktury zwróciliśmy się do ówczesnego posła z partii
KDU-CSL Józefa Kubisza, który postarał się o dotację
specjalnie na ten cel z funduszu Ministerstwa Kultury CR dla
zachowania dziedzictwa kulturowego, z poparciem
ówczesnego szefa Urzędu Wojewódzkiego z Bruntalu
Stanisława Navratila.
29. 06. 1992 roku zmarł nagle brat ks. prałata Alfred Scharbert,
który był wielkim oparciem w realizacji tego projektu.
Ks. prof. świadomy swego słabego zdrowia oraz ubywających
sił tym bardziej nalegał na szybkie rozpoczęcie budowy.
Budowę rozpoczęła, jesienią 1992 roku ostrawska firma, która
w Rusinie budowała już wcześniej wodociągi. Dostęp do sieci
elektrycznej oraz techniczne prace zabezpieczył miejscowy
gospodarz Vaclav Riha. W niedługim czasie wyrosła budowla
 
                                                
nowej kaplicy tylko kilka metrów od miejsca gdzie stał
pierwszy kościółek.
W fasadę kaplicy wmurowano fragmenty marmurowego
krzyża znajdującego się przed dawnym kościółkiem.
Fundatorami tego krzyża byli dziadkowie Ireny Lufflerowej
siostrzenicy ks. prałata Scharberta, która mieszkała w Rusinie
w domu nr 60. Pani Irena bardzo pomagała przy realizacji
budowy kaplicy, a później była główną organizatorką
pielgrzymek niemieckich rodaków do Rusina. Grób dziadków
I. Luffler znajduje się na cmentarzu w Hrozovej.
Ks. dziekan Kus, zamówił także obraz przedstawiający
nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny pędzla Vaclava Vrby.
Na łuku nad ołtarzem kazał wypisać słowa z Nowego
Testamentu: „Ut omnes unum sint” co znaczy: „aby
wszyscy byli jedno”. Napis ten ma wyrażać pragnienie
organizatorów, pojednania wszystkich narodów. Ks. Kus
również postarał się o powrót marmurowej kropielnicy, która
przez dziesiątki lat była ukrywana przez siostry zakonne na
Jeżniku a pochodziła ze zlikwidowanej, szpitalnej kaplicy
w Krnovie. Dalej ks. dziekan załatwił gustowną Drogę
Krzyżową. Mały dzwon w dzwonnicy pochodzi z Czeskiej
Janowki na Wołyniu (Ukraina)
Przywieźi go ze sobą Czesi powracająy do
Ojczyzny w 1947 roku. W 2005 roku przy okazji 50 rocznicy
świeceń kapłańskich dziekan L. Kus podarował do rusińskiej
kaplicy nowy elektroniczny zegar, podłączony do dzwonu. Od
tego czasu zegar bije każdą całą (i pół) godzinę. Głos dzwonu
rozlega się aż na dół do wioski.
Poświęcenia kaplicy dokonał ks. prałat Scharbert jako inicjator
budowy. Mszę św. pod gołym niebem sprawowali 8. sierpnia
1993 roku, po łacinie dwaj czescy, dwaj niemieccy i trzej
polscy kapłani. Liturgia słowa była na zmianę we wszystkich
trzech językach. W uroczystości uczestniczyło ok. 100
rodaków z Niemiec, 250 Czechów i 250 polskich pielgrzymów
którzy przybyli procesyjnie ze sztandarami z sąsiednich
Gołuszowic i okolicznych polskich miejscowości. Rusin był
 
                                          
świątecznie ozdobiony, nad ulicami powiewały flagi
i transparenty witające przybywających gości. Przed urzędem
gminy grała orkiestra, a starosta oficjalnie witał wszystkich
przybyłych gości, szczególnie ks. prałata Scharberta i jego
świtę, Józefa Picha burmistrza i Jana Waca przewodniczącego
Rady Miejskiej z Głubczyc, przewodniczącego okresu Bruntal
Stanisława Navratila i innych. Potem procesyjnie pielgrzymi
udali się w kierunku kaplicy. Na czele szli ministranci
z krzyżem, za nimi kilku młodych braci franciszkanów
z Głubczyc i parafianie z Gołuszowic niosący dar do kaplicy
– obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Kazanie wygłosił
gwardian oo franciszkanów o.Józef Kampa z Głubczyc,
w którym zaznaczył, że po ponad 40 latach Polacy mogli znów
swobodnie przejść granicę i spotkać się ze swymi sąsiadami
z Czech. Mało które oko pozostało suche. Cała uroczystość
była nagrywana przez regionalną telewizję.
Gościnę zapewniły gospodarstwa Józefa Vendolskiego
z Bohusova oraz Vaclava Rihy z Rusina.
Polskich sąsiadów osobiście zapraszał starosta Krnac i pan
Stanisław Baca, który znał język polski. Od dawna bowiem
wszyscy oczekiwali, że zwiększony ruch przygraniczny
pomoże i przekona władze do zainteresowania się tym
zapomnianym regionem i otwarcia ponownie przejścia
granicznego w kierunku Głubczyc, bowiem przejście takie było
tu już przed II wojną światową i krótki czas jeszcze po jej
zakończeniu. Teraz trzeba było załatwiać pozwolenie na
otwarcie granic, na jeden dzień w związku z uroczystościami,
a nie było to łatwe, zwłaszcza w Polsce.
Ludmila Čajanová
(tłumaczyła siostra Klara Dercz)
 
                                      
Rozwój stosunków czesko-polskich
Po konsekracji kaplicy Nawiedzenia NMP stosunki zarówno
niemiecko-czeskie jak i czesko-polskie zaczęły się w pełni
rozwijać. Sierpniowe pielgrzymki stały się okazją do
regularnych spotkań trzech narodów. Powstawały osobiste
przyjaźnie, uczestniczki wymieniały się przepisami na
ulubione, odpustowe smakołyki, odbywały się mecze piłki
nożnej. Rusińscy mieszkańcy z kolei wzięli udział
w dorocznych uroczystościach Bożego Ciała oraz
w Gołuszowickich dożynkach.
Polscy sąsiedzi przybywali z kolejnymi darami dla rusińskiej
kaplicy m. in. burmistrz Józef Pich i przewodniczący Rady
Miejskiej Głubczyc Jan Wac podarowali drewnianą figurę
Matki Bożej. Z okazji 10. rocznicy poświęcenia kaplicy
w 2003 roku, gmina Rusin otrzymała w prezencie figurę
św. Floriana, który jest patronem Rusina. W zamian, radni
Rusina wzięli udział w uroczystości poświęcenia figury
św. Floriana w polskich Gadzowicach i przywieźli ze sobą jako
dar beczkę piwa.
Również, obywatelskie stowarzyszenie „Tron królewski”
zaczęło rozwijać swoją działalność współpracy z polskimi
sąsiadami.
Ważnym przejawem tej współpracy jest nagranie płyty
kompaktowej „Organy Osoblażska” w 2007 r., na której
znalazły się także polskie Gołuszowice, gdzie znajdują się
organy firmy Rieger-Kloss Krnov. Na organach grał i śpiewał
organista, Józef Ganczarski. Na premierze płyty obecny był
sołtys Gołuszowic Józef Florek.
Początkowo przejście graniczne, przynajmniej na jakiś czas,
zostało otwarte w sąsiednich Maciejowicach, ostatecznie
problem został rozwiązany poprzez przystąpienie obu krajów
do Strefy Schengen i zniesienie wszystkich przejść
granicznych.
W tym czasie gminy: Rusin i Głubczyce opracowały wspólny
projekt budowy drogi asfaltowej, zamiast dotychczasowej
polnej. Polakom pierwszym udało się wybudować drogę
 
 
                                               
z unijnych dotacji, Rusin musiał wywalczyć dofinansowaniez
budżetu ostrawskiego województwa.
Podczas uroczystości pielgrzymkowych w Rusinie w 2008
roku, nowa droga łącząca obie gminy, marzenie wielu pokoleń
została otwarta i przekazana do użytku. Aktu poświęcenia
dokonał główny celebrans ks. prałat Wolfgang Grochol,
w obecności burmistrza Głubczyc Jana Krówki oraz wielu
innych zaproszonych gości.
Z języka niemieckiego na czeski tłumaczyła mgr Ludmiła
Cajanova a na język polski Antoni Ganczarski, lekarz
z Głubczyc.
Przy tej okazji poświęcona została również tablica pamiątkowa
ku czci ks. kard. Tomaszka, który do momentu aresztowania
przez władze komunistyczne, był duszpasterzem w pobliskich
Boguszowicach, a którego los jest porównywany z losem
polskiego kard. Stefana Wyszyńskiego.
Przyjaciele z Polski ze swym proboszczem ks. Kazimierzem
Ruckim oraz Józefem Florkiem i Andrzejem Rolińskim
uczestniczyli także w 2009 r., w obchodach 700-lecia Hrozovej
oraz poświęceniu nowej Madonny Hrozovskiej. Uroczystej
Mszy św. przewodniczył i kazanie wygłosił polski przyjaciel
hrozovskiego duszpasterza o.Marian Nowak Oblat NMP.
Były to największe uroczystości czesko-polskie od konsekracji
rusińskiej kaplicy.
W zamian sołtys Gadzowic Andrzej Roliński zorganizował dla
czeskich sąsiadów pielgrzymkę do Częstochowy. Wspólne
pielgrzymowanie było dla wszystkich głębokim przeżyciem.
Ks. Kazimierz Rucki i Ryszard Brzeziński z Pielgrzymowa
wspólnie wzięli udział w uroczystym poświęceniu
przydrożnego krzyża, stojącego między miejscowościami
Hrozova a Rudoltice odnowionego dzięki stowarzyszeniu
„Tron Królewski”.
Wielkie uznanie zdobył sobie także uczniowski, chór licealny
z Głubczyc pod dyrekcją Tadeusza Eckerta. Koncert tego
chóru odbył się w kościele w Hrozovej 10. września 2009 r.
 
                                             
Na koncercie obecni byli również zaproszeni goście z Polski
i Niemiec.
W czerwcu 2010 roku, miała miejsce wspólna Msza św.
polowa połączona z poświęceniem krzyża przy nowej drodze
łączącej obie miejscowości Rusin i Gadzowice. Następnie
odbyło się przyjacielskie spotkanie przy stole w rusińskim
gościńcu. Nad wszystkim czuwał gadzowicki sołtys Andrzej
Roliński. Rok później wybudował jeszce pomnik
błogosławionemu Janu Pawłowi II.
W sierpniu 2010 roku było poświęcenie kaplicy
Najświętszej Panny Marii w Pielgrzimowie przy granicy
z Polską. Rekonstrukcję rozpoczął Ryszard Brzeziński ,
właściciel zamku w Pielgrzimowie.
Kolejny rozdział wzajemnej współpracy rozpoczęło
spotkanie potomstwa Wołyńskich Czechów i Polaków
wysiedlonych z Ukrajiny na wystawie w głubczyckim
Muzeum. Przedstawiciele obu stowarzyszeń nawiązali
przyjacielskie kontakty organizując wspólne spotkania.
Dzięki ofiarnym staraniom gospodarzy: Františka Štefla
z Hrozové, Jana Wysoczanskiego i Józefa Dragana
z miejscowości Równe oraz Witolda Koslera - Dragana w 2011
roku została zmodyfikowana polna droga łącząca obie
mmiejscowości.
Historia pielgrzymek do Rusina jest jasnym obrazem
jak prości ludzie z otwartym sercem potrafią zmienić
rzeczywistość nieufności w przyjaźń i wspólnie tworzyć dzieło.
Wszystkie te działania budzą nadzieję, że dobre relacje
międzyludzkie po obu stronach granicy przetrwają również w
przyszłości.
.
Ludmila Čajanová
(tłumaczyła siostra Klara Dercz)
 
 
                                          
Homilie i relacje prasowe
Pielgrzymowanie do Rusina – 1995 rok
Druga rocznica poświęcenia odbudowanej kaplicy na wzgórzu
w czeskim Rusinie, położonym 2 km od polskich Gadzowic
k/Głubczyc.
Jednocześnie uroczystość Przemienienia Pańskiego na górze
Tabor.
Czy można i wypada zestawiać ze sobą te dwie góry?
Na „Kapeluszowej Górze“ panującej nad przygranicznym
Rusinem postawiono w 1814 r. kaplicę pw. Nawiedzenia
Panny Maryi. Stała do 1945 r., później pozostała tylko nazwa
Kaplicowe Wzgórze - jak opowiadała nam Lidia Czajanowa,
inicjatorka odbudowy kaplicy - wjechały buldożery i zrównały
z ziemią ruiny i krzyż przy którym ona, jeszcze jako
dziewczynka sadziła kwiaty.
Uroczystość poświęcenia dwa lata temu skupiła w tym miejscu
pierwszy raz przedstawicieli trzech sąsiadujących narodów.
Mszę św. sprawowano w trzech językach. Rozpoczął ks.
dziekan Ludwik Kus z Krnova witając po polsku, niemiecku
i czesku przybyłych pielgrzymów. Głównym celebransem był
ks. Józef Scharbert ur. w 1919 r. w sąsiedniej Hrozovej,
a obecnie profesor teologii w Monachium. Homilię wygłosił
o. Józef Kampa gwardian klasztoru franciszkanów z Głubczyc.
Uroczystość ta dała jednocześnie okazję przywrócenia dawnej
tradycji pielgrzymowania z przygranicznych parafii i Głubczyc
do Rusina. Kontynuację dawnej tradycji podjęli obecni
mieszkańcy Równego, Gołuszowic, Gadzowic, Krzyżowic,
Głubczyc. W tym roku wydano ponad 200 przepustek
upoważniających do przekroczenia granicy, specjalnie otwartej
na ten jeden dzień. Dzięki współpracy transgranicznej
wiceburmistrza Głubczyc J. Florka, starosty Rusina Jana
Krnaca oraz Straży Granicznej, pielgrzymi nie trudzili się
sprawami formalnymi. Na tegoroczną uroczystość przyjechali
również z Niemiec byli mieszkańcy tych okolic z ks. prałatem
 
                     
Wolfgangiem Grochollem ze Stuttgartu, urodzonym
w Głubczycach, który wygłosił homilię.
Dziekan Krnova przypomniał nasze wspólne historyczne
i chrześcijańskie korzenie oraz związki personalne, zaczynając
od Dąbrówki i Mieszka przez św. Wojciecha do czasów
współczesnych. O. Romuald Trojnar, franciszkanin z Głubczyc
nawiązał do święta Przemienienia Pańskiego i dzisiejszej
uroczystości na wzgórzu spotkań pielgrzymów, które staje się
źródłem przemian w naszych duszach i sercach, w naszej
świadomości i otaczającym nas świecie. Świecie, który
potrzebuje pojednania i pokoju. Niemieckie i polskie
pielgrzymki do czeskiego Rusina, mają dziś szczególną
i symboliczną wymowę. „Wasi pątnicy są nam wzorem. Do
tego nam jeszcze daleko, ale z dobrą wolą i pomocą Bożą
wróci wiara do naszego kraju“, powiedziała jedna
z rozmówczyń. Życzliwość, serdeczność i gościnność
gospodarzy widoczna była na każdym kroku. Kończąc
popołudniowe nieszpory i dziękując przybyłym pielgrzymom
ks. dziekan lekko parafrazując pieśń pielgrzymkową,
powiedział: „Oto był dzień, który dał nam Pan, abyśmy
przeżyli wspólną polsko - niemiecko - czeską eucharystię.
Weselmy się i radujmy się nim.“
Nieszpory zakończyły część religijną uroczystości, której
towarzyszyły również imprezy rozrywkowe, jak mecz piłkarski
LZS Gołuszowice-Rusin z wynikiem 5:4 dla gości.
Jan Wac
„Kalendarz Głubczycki“ 1996
Homilia ks. prałata Wolfganga Grocholla
Kapeluszowa Góra, 6.8.1995
Co to za góra! O, ta mała góra na granicy! A z niej rozciąga się
widok zarówno na głubczycką ziemię jak i na przedpola
Pradziada.
Zaiste, góra z wdzięcznym widokiem! Gdyż na tej właśnie
górze można wniknąć i w siebie. Dziś wybiegam myślą, do
marcowych dni sprzed 50 lat. Wtenczas miejscowości wokół
płonęły jasnym płomieniem. Wojna zbliżała się do końca, ale
zamieniła kwitnący kraj w bulgoczący kocioł. O wiele milsze
jest sięgnięcie do spokojnych czasów w przeszłości. Oto
pielgrzymowali mieszczanie, kobiety i mężczyźni z mojego
rodzinnego miasta Głubczyc tu, aby razem ze społecznością
Rausen, dziś Rusin, świętować. Wzruszająca jest ta
introspekcja na Kapeluszowej Górze. Jak można znieść te
sprzeczności?
Takie sprzeczne uczucia mieli też ci mężowie, których my
poprzez Ewangelię oglądamy na Górze Tabor. Co mogło się
dziać w ich duszach? Proroctwo męki, które przedtem im
przepowiedział wprawiło ich w bolesne rozmyślania. (Łk. 9, 22)
Zainteresowała ich Góra ciemności: Golgota z cieniem krzyża.
Łukasz Ewangelista mówi o godzinie śmierci Jezusa ...
„Zapadła ciemność nad ziemią“ ... „Słońce się zaćmiło“. A on
nazwał to dramatem, który rozpoczął się o szóstej godzinie
i trwał do dziewiątej (Łk. 23, 44-48). Już przed godziną na
ponurej górze mieli się uczniowie, którzy za Jezusem ciągnęli
dowiedzieć się co ich czeka. Droga Krzyżowa Jezusa stanie się
w przyszłości ich drogą.
Droga Krzyżowa! Droga na ciemną górę!
I w XX wieku wielu ludzi znalazło się na drodze do gór
ciemności podczas osławionych marszów śmierci, na drodze
do otchłani głodu i zimna, niepewności o swój los.
My wszyscy wg słów miarodajnego polityka „nie zapomnimy,
że Polacy byli pierwszymi uchodźcami wojennymi, którzy
uciekali przed agresorem niemieckim. (Helmut Kohl, 1.6.1995,
a przedtem 8.5.1995 Bartoszewski podobnie).
Wiemy wszyscy, że decyzja o przymusowym wysiedleniu
Polaków i Niemców zapadła przy tym samym stole
konferencyjnym (w Poczdamie 2.8.1945). Tak, wszyscy
myślimy o tym, że Czesi stali się ofiarami terroru, który przed
50 laty wydał się być zakończonym, ale potem dla wielu
oznaczało to zmianę ról oprawców i ofiar.
 
Każdy, kto dziś spojrzy wstecz i poważnie przyjrzy się
ciemnościom, które wtedy spowiły Europę, przyzna, że
przyczyna tego leży w degradującym człowieka ateizmie,
w tych siłach, które jak zaćmienie Słońca wprawiły ludzkość
w przerażenie.
A my musimy siebie zapytać:
Czy my, którzy na Drodze Krzyża za Jezusem idziemy,
potrafimy wszystkie chmury bezbożnictwa usunąć, nawet te
spośród nas?
Jasna Góra czeka nas wszystkich, jeśli przezwyciężymy
religijną obojętność.
Łukasz Ewangelista zaświadcza to: „Jezus wziął Piotra, Jakuba
i jego brata Jana na bok i wstąpił z nimi na górę“... (Łk. 9,28),
Tam pouczył ich, ale nie w słowach. Te nie byłyby zrozumiałe.
On ofiarował im raczej wgląd w tajemnicę Dostojeństwa
Swojej Istoty. Ta zaś objawiła się w przemienionym zupełnie
obliczu, błyszczącej szacie, w promiennym świetle: Światło
Światłości Bożej. Nie, oczy ich nie myliły. Oni otrzymali
zapewnienie od dwóch mężów z otoczenia Boga: od Mojżesza
i Eliasza. Jezus jest wybranym Synem Boga. Z nim jest
przyszłość zapewniona.
On idzie na śmierć, a zostaje zwycięzcą śmierci. On jest
jedynym Panem Istnienia, celem i końcem dziejów.
Droga Krzyżowa Jezusa! Droga na jasną górę? Czyż naprawdę
pada światło na tę drogę? Światło, które przynosi nową
orientację?
Chcemy i musimy o to pytać.
Możemy wprawdzie niekiedy z Piotrem i jego towarzyszami
zrezygnować, a nawet zaspać. (Łk. 9, 32). Ale potem
zaczniemy znowu jasno myśleć.
Winniśmy wszyscy być wdzięczni za upadek idei rewolucji, za
odbudowę z ruin i gruzów, za upadek żelaznej kurtyny.
Tak, będziemy na nowo przecierać nasze zmęczone oczy, aby
znów spojrzeć w siebie: Popatrz, przecież tu jest Bóg
 
w działaniu, On stoi przy Swoim Synu. Wtedy dotychczasowy
świat staje się za mały. Taka postawa pozwoli ukazać
codzienność w nowym świetle. Tak, może się Przemienienie
Pańskie na Górze i dziś zdarzyć: zawsze, gdy granice nie będą
sporne, ale otwarte, gdy ludzie nie wadzą się jak obcy, lecz
jako goście zbliżają się wzajemnie: gdy drogi wrogości staną
się drogami przyjaźni. Tak chcemy budować namioty i cieszyć
się z każdego nowo zbudowanego: „Co za jasność w moim
namiocie“!
Odpust na Kapeluszowej Górze w 1995r. w święto
Przemienienia Pańskiego! Gdy ten dzień w minionym roku
ustalony został, nikt nie myślał o tym, że 6 sierpnia naznaczony
jest piętnem pierwszej bomby atomowej.
Przed 50 laty unicestwiona została Hiroszima. Niszczycielskie
światło wykonane przez człowieka przyniosło śmierć setkom
tysięcy ludzi. Upiorna chmura nad japońskim miastem stała się
odtąd znakiem przestrogi dla ludzi całego świata. Lecz to nie
wystarczy. Widać w tym znak ostrzegawczy. Bóg, dobry
Ojciec Ukochanego Syna, Jego uczniów nie chciał zostawić
samych na tamtej ciemnej górze Krzyżowej Śmierci. On dał
nieprzemijającą, niepodważalną obietnicę przygotowania
Jasnej Góry.
Z tą nadzieją mówimy:
„Kogo szukamy, Panie,
Ty nim jesteś,
Ty, którego szukamy.
Kogo z utęsknieniem oczekujemy,
Panie, Ty nim jesteś,
Ty, którego słuchamy.
O kim marzymy,
Panie, Ty nim jesteś,
Ty w światłości.“
(S. Spendel)
Tłumaczył Jan Mruk
„Kalendarz Głubczycki“ 1996
 
Homilia ks. prałata Wolfganga Grocholla
Kaplicowe wzgórze, 05.07.1998
Hutberg! - Początek regionu północnomorawskiego. Jaki
imponujący punkt widokowy, jak wspaniały krajobraz.
Sprowadziła nas tu pielgrzymka. Jest to dla nas wszystkich
ogromna radość. Hutberg i pielgrzymka. Madona w 1998
szczególne znaczenie. Kiedy przed rokiem ustalono jej termin,
nie zdawałem sobie sprawy z tego, że wypadnie ona w święto
patronów Europy — świętych Cyryla i Metodego. Dziś
stanowi to dla mnie wezwanie do rozmyślań nad ich religijnym
przesłaniem. Misje apostołów Słowian powinniśmy
odczytywać jako odpowiedź na wezwanie Chrystusa Pana
rozsyłającego swoich uczniów (Łk.. 10,1-9). Na
towarzyszącym nam dziś obrazie artysta (Jan Mraz)
przedstawił oczekiwanie Jezusa dotyczące wyposażenia
poslańców.
Przypomnijmy sobie: Jezus rozesłał apostołów parami.
Spójrzmy na obraz - oto dwie duże postacie - Cyryl i Metody,
w oddali widać dwie mniejsze
osoby. Święci apostołowie idą
naprzód. Pan powiedział:
„Idźcie! Prowadźcie!“. Obaj
patrzą przed siebie, ich wzrok
jest niezwykle przenikliwy. Pan
rzekł „Nie pozdrawiajcie nikogo
po drodze“, trzeba się bowiem
spieszyć. Brak u wędrowców
sakwy, torby, nie mają też
butów. Są w drodze.
Towarzyszami są im słońce i
księżyc, ptaki i aniołowie.
Chrystus dał im wskazania -jak
wędrować i jak przebywać
w domach.
Wyposażenie posłańców jest dla
nas pielgrzymów przykładem.
Pielgrzymujemy bez dużych pieniędzy, nie z przemocą, ale
z pozdrowieniem na ustach, do tego z cierpliwością i ofiarą.
Również gdy nie pielgrzymujemy (w sensie dosłownym) jest
oczywiste: zawsze, jesteśmy istotami niezwykłymi. Jako
 
chrześcijanie jesteśmy wyobcowani w świecie zbrodni,
pieniędzy i postępu. Posłaniec boży jest barankiem wśród
wilków. To dotyczy również szczególnej sytuacji - ucieczki,
którą przeżyłem przed ponad 50-cioma laty tu na granicy jako
uciekinier i przesiedleniec. Kościoływ takich sytuacjach są
bezsilne wobec państwa, wydawane i popędzane, utrzymane
tylko przez moc bożą, niesione przez Jego siłę.
Posłańcy ze szczególnym wyposażeniem jednak
nadzwyczajnym. Działalność słowiańskich apostołów polegała
przede wszystkim na pokojowym sposobie bycia. Cyryl
i Metody budowali Kościół na wschodzie, kierując się przy
tym wizerunkiem jednego, świętego i uniwersalnego Kościoła
(Slavorum Apostoli,12). Ta pokojowa misja musiała sprawiać
im dużo kłopotów. Pojawiły się pierwsze różnice pomiędzy ich
ojczyzną a Rzymem, aczkolwiek jeszcze w oddali. Ich apel do
nas jest dziś nadal aktualny Jan Paweł II pisał: „Wezwanie aby
w zgodzie i pokoju odnowić te jedność, która w czasie
świętych Cyryla i Metodego ciężko ucierpiała.
Jakież wezwanie!“
Kto chce usłyszeć ten apel nie tylko zewnętrznie, ale również
dogłębnie, ten musi zrozumieć, że istnieje tylko jedno
prawdziwe znaczenie. Ten obraz, który podziwiamy, może być
pomocny w znalezieniu tego właściwego przesłania i
zrozumienia ZNACZENIA TEGO POSŁANNICTWA.
To dzieło sztuki jest litografią. Nie powstaje ono od razu na
papierze. Na płaskiej kamiennej płycie tłustym tuszem
tworzony jest obraz. Następnie płyta jest poddawana jest
trawieniu (miejsce nic pokryte tuszem). Później zmywa się
resztki tuszu. Kolejną czynnością jest nałożenie farby
drukarskiej i przewałkowanie obrazu na papier. Bez tych
wszystkich czynności niemożliwe byłoby powstanie takiego
obrazu. To jest symbol. Również do Królestwa Bożego należy
się przygotować.
Najlepszym dowodem dla zrozumienia tego posłannictwa (jaki
moglibyśmy dać) jest ta pielgrzymka. Tu zostało
zaakceptowane dobro, odrzucone zło. My jesteśmy tak jak ta
kamienna płyta. Znakiem Królestwa Bożego jest dla nas Krzyż,
Źródło królestwa jest w Piśmie św. z którego bierzemy teksty
w naszym języku. To orędzie możemy codziennie usłyszeć
w kościołach naszej Ojczyzny. Na naszym obrazie Święci
 
niosą trzy rzeczy -Krzyż, Biblię i Dom Boży. W ten sposób
Pan Jezus chciał wskazać że przyjdzie tam, gdzie idą jego
posłańcy. Oni są pionierami, a On kroczy po ich drodze. Oni
przygotowują rolę. On sieje. Człowiek nie potrafi budować
Królestwa Bożego, może tylko przyczynić się do niego,
współtworzyć. Ale ta funkcja jest także ważna, że należy Boga
prosić „proście Pana, żeby wyprawił i robotników na swoje
żniwa“(Mt 9,38).
Posłanie Cyryla i Metodego jest kontynuowane. Zaczęli oni
swoją misję na terenach Moraw, Słowacji i Węgier. Ich
działania są aktualne również dzisiaj - pokazują jak budować
Królestwo Boże. W swoim bagażu nosili potrzebne do
odprawienia Mszy Św. teksty z Pisma Świętego, które
tłumaczyli na języki starosłowiańskie. Cyryl opracował nowy
alfabet, który dopasował do dźwięków (głosek) języków
słowiańskich. Pomimo trudności z aprobatą ksiąg
liturgicznych, słowiańscy apostołowie mieli duże osiągnięcia
- obie tradycje chrześcijańskie, wschodnia i zachodnia -
powstały na łonie jednego Kościoła, chociaż w różnych
kulturach.
„Również teraz“ - mówi Papież „nic ma innej drogi, żeby
zlikwidować kontrasty w Europie...“ Z jednej strony trwa
wierność ojczystemu kościołowi, a z drugiej strony wierność
papieżowi. Teraz my, którzy żyjemy w czasie po „przełomie“
bezbożnego reżimu, powinniśmy odczytywać posłannictwo
słowiańskich apostołów jako przykładne i aktualne.
W spojrzeniu na północnomorawski kraj przyjęliśmy
wskazówki od kościelnych patronów morawskich. Pozwalamy
sobie powiedzieć: Skromne jest wyposażenie posłanników
Bożych. Wierzymy również: służba Królestwu Bożemu musi
być przygotowana, jednakże jest ona ponad wszystko ważna.
Chcemy sobie nawzajem wryć od nowa w pamięć wiarę
chrześcijańską, tak jak w płytę kamienną, aż Bóg z naszego
„… ciała usunie serce kamienne, a da nam serce cielesne.”
(Ez, 11,19). Mamy zadanie umożliwić sobie wzajemnie
poznawanie kultury chrześcijańskiej w naszej wspólnej
ojczyźnie, śląsko-morawskiej.
Niech nas wspomagają święci Cyryl i Metody.
Tłumaczyła Ursula Brinsa
”Kalendarz Głubczycki 1999
 
Pielgrzymi w Rusinie - 1998
„Jeden naród“, który mówi różnymi językami spotkał się na
pielgrzymce do kaplicy w czeskim Rusinie. Współbraci tego
narodu dzieli wiele. Mówią różnymi językami, posiadają
odrębną kulturę i tradycje. Tym co ich łączy i pozwala w pełni
szanować tę odrębność jest wiara w Jednego Boga.
W piękny słoneczny poranek uczestnicy pielgrzymki zebrali
się pod kościołem w Gołuszowicach, skąd o 8.00 rano
nastąpiło wyjście do Rusina. Na polowym przejściu
granicznym polskich pielgrzymów przywitali mieszkańcy
Rusina. Jeszcze na przejściu do głównej grupy dołączyli
pielgrzymi z Gadzowic, Równego oraz innych okolicznych
miejscowości. W samym zaś Rusinie czekali już pielgrzymi
spod Raciborza i Kędzierzyna - Koźla. Msza św., która odbyła
się przed kaplicą odprawiana była przez ks. Ludvika Kusa
dziekana Kmova, ks. Wolfganga Grocholla prałata Stuttgartu
oraz o. Romualda z klasztoru oo. Franciszkanów
w Głubczycach w trzech językach: czeskim, niemieckim
i polskim. Historia kaplicy, do której odbywają się pielgrzymki
jest zarazem długa jak i krótka. Dziekan Krnova Ludvik Kus
opowiedział historię tej kaplicy. Przed wojną na tej górze stała
duża kaplica, do której mieszkańcy z okolicznych wsi oraz
z Głubczyc odbywali coroczne pielgrzymki na święto
Przemienienia Pańskiego z podziękowaniem za otrzymane
plony. Pod koniec wojny kaplica ta uległa zniszczeniu,
a w czasie pokoju, z powodów które znamy, nie została
odbudowana. Dopiero dzięki fundatorom zza Odry, obok
miejsca, gdzie stała poprzednia kaplica, wzniesiono nową
kapliczkę. W tym roku obchodzona jest piąta rocznica jej
poświęcenia. Kapliczka ta jest mniejsza od swojej
poprzedniczki, ale systematycznie wzbogacany jest jej wystrój.
W tym roku delegacja z Równego w imieniu pielgrzymów
z Polski w darze przyniosła paschał wraz z lichtarzem. Po
Mszy św. ks. prałat Wolfgang Grocholl jako były mieszkaniec
Głubczyc, opowiadał o historii tych ziem.
Najstarszą częścią obecnego herbu Głubczyc jest tarcza, którą
anioł trzyma w lewej ręce. Pochodzi ona sprzed 750-800 lat.
Na tarczy tej widnieją trzy bosaki. Bosaki te nie są
 
wspomnieniem pożarów, jakie niszczyły Głubczyce. Są to
bosaki holownicze - herb mieszkańców tych ziem, którzy
przybyli z Niderlandów. Głubczyce w swoim charakterze, jak
wynika ze znanych zapisków historycznych, nigdy nie były
zamieszkiwane przez jedną nację. Mieszkańcami byli
Holendrzy, Frankowie, Saksowie, Czesi, Polacy, Niemcy.
Właśnie ta wielonarodowość stanowiła o bogactwie Głubczyc
i otaczających wsi.
Mieszkańcy Rusina postarali się, aby przybyli czuli się jak
najlepiej. Po Mszy św. goście częstowani byli kołaczami,
a w siedzibie władz lokalnych można było posilić się
ofiarowanym przez mieszkańców poczęstunkiem. Starosta
Rusina Jan Krnać pragnął, aby pielgrzymi wyjechali z Rusina
z dobrymi wspomnieniami. Zorganizowanie przez małą
społeczność dla tak dużej liczby gości godnego przyjęcia jest
dużym wysiłkiem. W skład starostwa oprócz Rusina wchodzą
jeszcze Maciejovice i Hrozova, w których łącznie mieszka
175 osób. Poza stałymi mieszkańcami są jeszcze tzw.
halupozy. Halupozy są to właściciele zamieszkiwanych
sezonowo domów, których w starostwie jest około 180.
Odbywając spacer wokół Rusina można zobaczyć hodowlę
amerykańskich i europejskich jeleni, danieli oraz jaków. Dzień
ten był dniem niezapomnianym dzięki wspanialej gościnności
gospodarzy.
Joanna Makłowicz
„Kalendarz Głubczycki“ 1999
Odpust w Rusinie - 08.08. 2004
Od kilku lat w przygranicznych miejscowościach gminy
Głubczyce pojawiają się plakaty - zaproszenia na niedzielę po
święcie Przemienienia Pańskiego na odpust do czeskiego
Rusina, położonego 2 km od polskich Gadzowic. Na ten dzień
Straż Graniczna uruchamia przejście małego ruchu
granicznego, by skrócić drogę mieszkańcom okolicznych wsi,
którzy pieszo, rowerami udają się na odpust, samochody muszą
zostać przed granicą. Tak było i tym razem. Miejscem zbiórki
był Urząd Gminy w Rusinie, skąd wyruszyła procesja
 
prowadzona przez ks. prałata W. Grocholla ze Stuttgartu do
kaplicy Panny Maryi. Pątnicy zaopatrzeni przez organizatorów
w trójjęzyczny program uroczystości śpiewali równocześnie
„Po górach dolinach rozlega się dzwon - Kde vudoli ku rece
hora ma skłon -Die Glocken verkuenden mit froehlichem
Laut“. Pieśń szczególnie dobrana i pasująca na tę okoliczność,
zwłaszcza refren, który w wersji niemieckiej składa się
z samego AVE, w wersji czeskiej ZDRAVAS, a w polskiej,
w pierwszej części AVE, zlewa się z niemieckim, a w drugiej
- ZDROWAŚ - zlewa się z czeskim.
Kaplica położona jest na wzgórzu zwanym kaplicowym,
z którego rozciąga się uroczy widok na przedgórze Pradziada
oraz położone niżej Głubczyce. Przy tej kaplicy w samo
południe, równo z dwunastym wybiciem wieżowego zegara
rozpoczęła się Msza św. celebrowana przez księży: gospodarza
z Hrozowej, ks. prałata Wolfganga Grocholla, ks. Bolesława
Grabowskiego z Pomorzowic, ks. Stanisława Strusia
z Opawicy i księdza Kazimierza Ruckiego z Gołuszowic.
Ksiądz gospodarz pięknie po polsku przywitał pielgrzymów
naszego pogranicza, wśród których byli burmistrzowie
Głubczyc Kazimierz Jurkowski, Adam Krupa, a po
zakończeniu Mszy św. zaprosił wszystkich na poczęstunek do
Urzędu. Lidia Czajanova, inicjatorka i organizatorka
uroczystości, zaproponowała, aby wszyscy uczestnicy
spotkania modlili się i śpiewali jednocześnie każdy w swoim
języku. Jedynie kazanie ks. W. Grocholla czytała
w tłumaczeniu na czeski. Nie trudno było zrozumieć, że
poświęcone było patronom Europy.
Jan Wac
„Kalendarz Głubczycki“ 2005
Nasza Pani Europy – Unsere Frau von Europa – 2008
Od 1993 r. w pierwszą niedzielę sierpnia tj. w okolicy święta
Królowej Anielskiej albo Przemienienia Pańskiego na wzgórzu
dominującym nad Rusinem (Czechy) na pograniczu krnovsko
- głubczyckim spotykają się przedstawiciele trzech narodów -
 
Polacy, Niemcy i Czesi, by uczestniczyć we wspólnej Mszy
św. W uroczystości związanej z drugą rocznicą poświęcenia
odbudowanej kaplicy przypadającej w święto Przemienienia
Pańskiego główny celebrans ks. prałat dr Wolfgang Grocholl
ze Stuttgartu mówił o potrzebie „przemienienia“ świata,
Europy, naszych dusz, dusz polityków.
Ile przemian nastąpiło od tamtego czasu - ilustrują fragmenty
relacji zamieszczonej w Kalendarzu Głubczyckim w 1995 r.
„Przygotowaniem pielgrzymki z naszej strony w tym również
załatwieniem w Opolu przepustek i co najważniejsze
otwarciem na ten dzień przejścia granicznego między
Gadzowicami a Rusinem zajął się sołtys Gołuszowic J. Florek.
Dzięki temu w niedzielę wcześniej niż zwykle zapanowało
ożywienie przy kościele w Gołuszowicach, skąd wyruszyła
pielgrzymka do Rusina. Prowadzili ją franciszkanie drogą
wśród zbóż, kukurydzy i buraków, albo przez ścierniska“. Po
tej uroczystości do Burmistrza Głubczyc napisała - Lidia
Czajanova inicjatorka odbudowy kaplicy i organizatorka
spotkania: „Vazeny Pane Starosto! Pozwólcie abym Wam
jeszcze raz wyraziła prawdziwą radość z naszego spotkania …
Ta procesja była niezwykłym przeżyciem. Wielu Czechów
widziało taką procesję pierwszy raz w życiu, a z rozmów
z niemieckimi pielgrzymami wiem, że i oni byli wzruszeni do
łez... Wasi pątnicy są nam wzorem. Do tego nam jeszcze
daleko, ale dobra wola i z pomocą Bożą znowu wróci wiara do
naszego kraju.“ Marzenie Pani Lidii spełnia się.
W tym roku (3.08.2008) na dwudniowe uroczystości sportowo
- rekreacyjno - odpustowe (Memoriał Pavla Vendolskiego,
mecz piłki nożnej, koncert w kościele w Hrozovej, Msza
w kaplicy Nawiedzenia NMP) mknęły samochody, motocykle,
rowery a i piesi nową wyasfaltowaną drogą z polskich
Gadzowic do czeskiego Rusina. Trudno było ustalić moment
przekraczania granicy. Również na wzgórze prowadzi nowa
utwardzona droga.
Wspólną Mszę św. celebrował i tym razem, ks. prałat
Wolfgang Grocholl urodzony przed wojną w Głubczycach,
 
honorowy obywatel powiatu głubczyckiego w koncelebrze
z ks. Włodzimierzem Stroguszem pełniącym posługę
kapłańską w Busku na Ukrainie – Polakiem, spokrewnionym
z Gadzowicami przez dziadków spoczywających na tutejszym
cmentarzu oraz dziekanem z Krnova mówiącym ładnie po
polsku. Uroczystość rozpoczęto od poświęcenia tablicy
upamiętniającej uwięzienie przez komunistów prymasa Czech
kard. Franciszka Tomaszka w 1951 r. proboszcza w pobliskim
Bohuszovie.
We Mszy uczestniczyli obok Czechów mieszkańcy polskiego
pogranicza z władzami samorządowymi Głubczyc oraz
Gołuszowic, Gadzowic, Równego, Pomorzowic z ks.
Bolesławem Grabowskim oraz dwa autokary Niemców,
dawnych mieszkańców tych ziem. Ksiądz prałat w homilii
nawiązał do modlitwy Magnifikat jako sposobu wielbienia
Boga, płynącej z ust człowieka. Przypomniał, ku przestrodze,
że człowiek w swojej pysze również sławił i uwielbiał
stworzonych przez siebie „bożków“ głoszących ideologie
totalitarne, które sprowadziły na Europę wojny, tragedie
i prześladowania. Dziś winniśmy głosić Magnifikat Bogu za
wspólną pokojową Europę. Na zakończenie zacytował po
niemiecku werset wyryty w języku łacińskim w kamieniu na
pograniczu włosko - szwajcarskim na wysokości 2000 m
„SELIG PREISEN MICH ALLE GESCHLECHTER“. Obok stoi 20-
metrowa figura Matki Boskiej z białego kamienia w koronie ze
złotymi gwiazdami „Nostra Signora d‘ Europa“ obejmująca
wzrokiem Europę -„Unserer Frau von Europa „ - „Nasza Pani
Europy“.
Jan Wac
„Kalendarz Głubczycki“ 2009
 
Na 20. rocznicę konsekracji kaplicy NNMP w Rusinie
Na Anioł Pański biją dzwony,
niech będzie Maria pozdrowiona,
niech będzie Chrystus pozdrowiony
Na Anioł Pański biją dzwony,
gdzieś w niebiosach kędyś głos ich kona...
Kazimierz Przerwa –Tetmajer
Na Anioł Pański od XIX wieku z tego wzgórza rozlegało się
bicie dzwonu, jego głos spływał w dół, do Rusina, Hrozowej
i obwieszczał mieszkańcom porę obiadu.
Na Anioł Pański, w tamtych czasach bił dzwon w czeskim
kościele na dalekich kresach, na Wołyniu, ogłaszał południe
spokojnie tam mieszkającym i pracującym na polach Czechom
Aż nadszedł czas najstraszniejszej w dziejach ludzkości erupcji
totalitaryzmów. Najpierw od zachodu, potem od wschodu.
Ten pierwszy poniósł klęskę w 1945 roku. Drugi trwał dłużej
i niszczył to czego pierwszy nie zdołał. Tragiczny los nie
ominął stojącej na tym wzgórzu kaplicy i jej dzwonu.
Na Anioł Pański przestały bić dzwony, ten na wzgórzu nad
Rusinemi ten w Hrusvice na Wołyniu i w wielu kościołach
Europy.
Nastąpił czas wypędzania ludzi z ich rodzinnych stron.
Zabierali ze sobą w nieznaną drogę - jak mieszkańcy
dzisiejszych Bogdanowic, Grobnik, Racławic Śląskich - obrazy
Matki Boskiej, albo Czesi mieszkańcy Rusina, wśród nich Pan
Stanisław Baca, ojciec Pani Lidii Czajanowej przywiózł
z czeskiego kościoła na Wołyniu obraz św. Wacława i dzwon.
To ten dzwon, który dzisiaj bił Na Anioł Pański z wieży
kaplicy Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny odbudowanej
20 lat temu w miejsce poprzedniej.
Niech Na Anioł Pański na całym wolnym świecie biją dzwony
a ich głos gdzieś w kosmosie niech kona.
Jan Wac, sierpień 2012
 
Autoři: Mgr. Ludmila Čajanová, Jan Wac
Fotografie a skeny: Josef Čajan, Květa Kukelková, Dagmar Návratová,
Marian Pospiszel, Jan Wac, Tomáš Zemba, Pavel Žarlok, soukromý
archiv
Grafická úprava, korektury textu a technické zpracování: Mgr. Josef Čajan
Redakční úprava: Ing. Dita Círová
Tisk: Město Krnov, 2012
Vazba: RETIS GROUP s.r.o.
Vydalo: Město Krnov, 2012
Za obsah této publikace jsou výhradně odpovědní její autoři.
 

 

 
 

 

 

Z DALŠÍCH WEBŮ

REKLAMA